เก่อหงปินหัวเราะ ฉินเฟิงก็หัวเราะ
ทั้งสองคนเหมือนจิ้งจอกสองตัว หนึ่งแก่หนึ่งเยาว์
ต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร และก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายอยากได้อะไร
เก่อหงปินวางถ้วยชาลง แล้วบ่นพึมพำขึ้นมา "ดื่มชา ก็ยังไม่ค่อยสำราญเท่ากับกาแฟหรอก ไม่ขมพอ"
ฉินเฟิงถามอย่างแปลกใจ "ฉะนั้น ท่านผู้นำถึงชอบดื่มกาแฟ เพราะขมพอสมควรใช่ไหม"
"ขม หอม กลมกล่อม แต่จุดสำคัญก็คือความขมนี่แหละ"
เก่อหงปินเปิดใจว่า สมัยก่อนตอนทำงานเขาสู้งานจนโหดเหี้ยม มักจะนอนวันละแค่สามสี่ชั่วโมง
ช่วงเวลาแบบนั้น การพึ่งชาเข้มเพียงอย่างเดียวไม่ช่วยแล้ว จึงเริ่มหันมาดื่มกาแฟ
คาเฟอีนปริมาณมากช่วยฝืนร่างกายให้ลุกขึ้นมาทำงานหนักประจำวันได้
เวลาผ่านไปนาน ๆ มันก็กลายเป็นนิสัย
ฉินเฟิงเข้าใจดีว่าทหารรุ่นเก๋าพวกนั้นมีความมุ่งมั่นแน่วแน่ในการทำงาน สู้เพื่อความฝันอย่างไม่เห็นแก่ตัวแบบไหน
ก็เพราะมีทหารรุ่นเก๋าอย่างเก่อหงปินที่ลืมกินลืมนอนจำนวนมากมายเช่นนี้ การป้องกันประเทศในปัจจุบันถึงได้มีร่มใบใหญ่พอให้ทั้งประเทศได้อยู่อย่างปลอดภัย
"มาคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า"
เก่อหงปินกล่าวขึ้น "บทลงโทษของกองพลน้อยผสมเหลยไข่เหวินนำไปส่งแล้ว แผนการฝึกปรับตามฉบับที่นายยื่นเข้ามาเมื่อก่อน แทบไม่มีอะไรแก้ใหญ่"
"จากนี้ก็ปล่อยให้เวลาเป็นผู้พิสูจน์ ว่ากองพลน้อยผสมจะลุกขึ้นวิ่งได้อีกครั้งไหมหลังเจออุปสรรคครั้งใหญ่"
"ถ้าไปไม่ถึงระดับที่คาดไว้ ก็เหลือทางเดียวคือถอยไปอยู่แนวรอง หน่วยที่เก่งกาจจะถูกคัดออกมาแจกจ่ายให้หน่วยอื่น เพื่อเสริมกำลัง"
ฉินเฟิงแม้ไม่ได้มีส่วนร่วมวางแผนการลงโทษ แต่มันก็อยู่ในคาดการณ์ของเขาโดยประมาณ