ใต้แสงราตรี ณ บริเวณชานเมืองซึ่งอยู่พ้นสายตาไปแล้ว กองกำลังทหารนับไม่ถ้วนถูกซุ่มซ่อนเอาไว้
เฉินจื่อหลงและทหารอีกไม่กี่นายที่เดินทางมาฝึกร่วมกันที่เทียนหลางในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ต่างกำลังซุ่มตัวอยู่ข้างหลังเนินดินแห่งหนึ่ง
หน่วยที่ 3 ของพวกเขาได้รับคำสั่งให้ตั้งรับปิดล้อมศัตรูที่หลบหนี ณ จุดนี้
แต่หลังจากต้องรออยู่ท่ามกลางสายลมเย็นเยียบนานถึงสามสี่ชั่วโมง ก็แม้แต่เส้นผมของศัตรูก็ยังไม่เห็นแม้สักเส้น
ช่วงนี้เอง พันตรีฉลาดแกมโกงคนเดิมก็เปิดปากอีกครั้ง "ฉันว่าเดี๋ยวนะ การกวาดล้างครั้งนี้สิบมีเก้าเป็นของปลอมแน่"
เฉินจื่อหลงหันหน้าไปมองเขาด้วยสีหน้าเหมือนจะขาดใจตาย พี่เบ้อเริ่ม ลูกกระสุนยังเข้าปืนอยู่เลย มันจะมีของปลอมได้ยังไง
พันตรีทำหน้าเหมือนมองทะลุทุกอย่างมาแล้ว "อันนี้นายไม่รู้หรอก จุดประสงค์ของการฝึกแบบนี้คือทำให้ใกล้เคียงสถานการณ์รบจริงที่สุด ว่ามีศัตรูไหมไม่สำคัญ ว่าจะยิงหรือไม่ยิงก็ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือการจำลอง นายเข้าใจคำว่าจำลองไหม"
"ตอนนี้นายเครียดอยู่ใช่ไหม กำลังคิดอยู่ใช่ไหมว่าเดี๋ยวพอศัตรูออกมา จะยิงครึ่งบนหรือครึ่งล่างดี กระสุนนัดเดียวมันจะฆ่าศัตรูลงได้จริงหรือเปล่า"
"ถ้ากระสุนเข้าที่ศีรษะ ศีรษะมันจะแตกกระจายเลยไหม......."
เฉินจื่อหลงอึ้งกึก เพราะสภาวะจิตใจของเขาถูกเปิดเผยหมดเปลือก
เมื่อเห็นเฉินจื่อหลงตั้งตัวไม่ถูกเช่นนี้ มุมปากพันตรีก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
"รอดูเถอะ ช้าที่สุดก่อนฟ้าสาง คำสั่งถอนกำลังจะถูกสั่งลงมาแน่นอน"
"เดินทางมาไกลขนาดนี้ ก็เพียงเพื่อให้การแสดงดูจริงขึ้นเท่านั้น ไม่มีศัตรูอะไรหรอก มันหลอกลวงทั้งหมดเลย"