ฟ้ากำลังจะสาง ยังไม่สว่างนัก
อากาศชื้นฉ่ำ เหมือนถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ
บนลานชันห่างจากเมืองออกไปกว่าสิบกิโลเมตร
ทั้งสี่ทิศ ตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ มีคนเลี้ยงแกะกระจายกันอยู่หลายคน กำลังดูแลฝูงแกะ
ถ้าไม่ได้ลาดตระเวนสำรวจมาอย่างละเอียดล่วงหน้า คงยากที่จะเชื่อมโยงพวก 'ชาวบ้าน' ในซื่อ ๆ เหล่านี้เข้ากับพวกโจรได้
ที่จริงพวกนี้ทำตัวเป็นคนเลี้ยงแกะไปอย่างนั้น แต่แท้จริงทำหน้าที่เป็นด่านเฝ้าระวังเคลื่อนที่
เชิงเขา หลี่เจียเซิ่งกระจายทีมออกไปทั้งหมด เพื่อสังเกตและจดบันทึกรัศมีการเคลื่อนไหวของด่านเฝ้าระวังเหล่านี้ รวมถึงเวลาการสับเปลี่ยนกะ
ไม่นาน ผ่านการคำนวณอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก็ได้ข้อสรุปหนึ่ง
การเร่ร่อนของพวกนี้มีแบบแผน ไม่ใช่เดินสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนั้น
เวลาไหน เดินประมาณเท่าไร แล้ววนกลับจากตรงไหน ล้วนถูกกำหนดไว้อย่างเคร่งครัด
"ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกนี้ถึงตื๊อแบบนี้ กำจัดยากจริง"
หลี่เจียเซิ่งคำนวณในใจ พวกนี้น่าจะได้รับการฝึกแบบมืออาชีพมาก่อน บวกกับนิสัยระมัดระวัง แค่มีลมหวัดใด ๆ ก็หนีเร็วกว่ากระต่ายอีก
ดังนั้นในการล้อมปราบครั้งแล้วครั้งเล่า พวกมันจึงรอดหนีไปได้ทุกที รอใครไปแล้วค่อยฟื้นคืนกลับมาอีก
พวกนี้เหมือนเมล็ดข้าโพรกับน้ำเหลืองเท้าที่ดื้อรั้น ซ่อนตัวอยู่ในที่ที่คนภายนอกมองไม่เห็น แต่ก็ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวและรำคาญตลอดเวลา
หลี่เจียเซิ่งพูดในช่องสื่อสารกลาง "ผมคำนวณแล้ว อีกสิบนาทีทางทิศใต้จะเกิดช่องโหว่การลาดตระเวนที่ใหญ่พอสมควร"