"ผู้หมวด เรื่องมันเป็นมาอย่างนี้นะครับ..."
โครม!
ฟังรายงานจากผู้หมวดคนที่สองจบ เก๋อจื้อหย่งก็ฟาดมือลงบนโต๊ะเสียงดังจนน้ำในถ้วยชากระฉอกออกมา
"สารเลว! ไอ้เด็กที่ชื่อหลี่เสียงคังนี่สมองโดนลาตบหรือไงวะ?"
"แค่ถูกแฟนบอกเลิก ก็จะเอาชีวิตทิ้ง ไม่อยากเป็นทหารแล้ว? ไม่มีผู้หญิงแล้วอยู่ไม่ได้หรือไง?"
ผู้หมวดคนที่สองก็หัวเสียไม่แพ้กัน "ครับ ตอนนั้นยังดีที่ผมไวกว่านิดเดียว ถ้าปล่อยให้มันกระโดดจากระเบียงลงไปจริง ๆ พลาดท่าหักแขนหักขาขึ้นมา ผลลัพธ์ไม่รู้จะขนาดไหน"
"แกก็รู้ด้วยเหรอว่าผลลัพธ์จะไม่รู้ขนาดไหน?" เก๋อจื้อหย่งจ้องหน้าเขาอย่างเหลืออด
"โจวซั่งเฟย แกเป็นหัวหน้าที่พาทหารยังไงวะ? เข้าประจำการมาได้กี่วันแล้ว งานอบรมความคิดทำกันยังไง?"
วันเข้ากรม แกสอบถามข้อมูลส่วนตัวทหารใหม่ในหมวดอย่างละเอียดหรือเปล่า?
"รู้ว่าไอ้นี่มีแฟน ทำไมถึงไม่จับตาดูเป็นพิเศษ?"
"ผม..."
ผู้หมวดคนที่สองโดนน้ำลายของเก๋อจื้อหย่งสาดใส่จนอ้าปากไม่ขึ้น
เก๋อจื้อหย่งพูดพลางทุบโต๊ะ "แกเป็นนายสิบชั้นสอง ก็ไม่ใช่ว่าเพิ่งเคยคุมทหารใหม่ครั้งแรก แต่ยังทำพลาดระดับนี้ได้!"
"รู้ว่าไอ้ที่ควงแฟนอยู่ข้างนอกนี่มันระเบิด ลั่นออกมาฆ่าคนได้เป็นกลุ่ม ทำไมแกถึงไม่ใส่ใจเป็นพิเศษ?"
ผู้หมวดคนที่สองก็มีทุกข์ระบายไม่ถูก "ผู้หมวดครับ ตอนแนะนำตัว ไอ้หมอนั่นบอกว่าเขากับแฟนรักกันดีมาก คบกันมาหลายปีแล้วครับ"
"ยังบอกอีกว่าผู้หญิงคนนั้นบอกกับเขาว่า พอกลับจากประจำการแล้วจะแต่งงานกัน ใครจะรู้เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันก็..."
นี่เป็นข้ออ้างหรือเปล่า? นี่ไม่ใช่ข้อแก้ตัวเลย นี่คืองานที่นายทำพลาด!
เก๋อจื้อหย่งทุบโต๊ะดังปังปัง คิ้วแทบลุกเป็นไฟ
ในฐานะหัวหน้าหน่วยฝึกทหารใหม่ ตั้งแต่การฝึกยันปัญหาส่วนตัวของทหารใหม่ เขาต้องดูแลทั้งหมด
ถ้ามีใครสักคนเกิดพลาดขึ้นมา เขาต้องซวยไปด้วย
ในกองทัพมีคำโบราณว่า ทหารใหม่ไม่รู้เรื่อง ก็เพราะทหารเก่าสอนไม่ดี
ถ้า ถ้าเมื่อกี้ไอ้ทหารใหม่ที่ชื่อหลี่เสียงคังคนนั้นกระโดดลงมาจากชั้นสามจริง ๆ
แล้วเกิดหักแขน หักขาขึ้นมา
ร้ายแรงกว่านั้น ถ้าหัวกระแทกพื้น แล้วตายขึ้นมา