“สหายสารวัตร ช่วยฟังฉันอธิบายก่อนนะครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ พี่พยาบาลคนนี้เป็นแฟนของผม ชื่อโจวอิ่ง ผมเรียกว่าเสี่ยวอิ่ง”
“เมื่อคืนเธอเวรกะดึก ไม่ได้พักผ่อนเลย ผมเลยพยุงเธอขึ้นมานอนพักในห้องผู้ป่วยที่ว่างบนชั้นนี้ ผลคือเธอเซไม่ทันตั้งตัวเลยทำให้ผมทับลงไป”
“คุณดูสิ ผมแม้แต่กางเกงยังไม่ทันถอด ยังจะไม่พิสูจน์ได้อีกเหรอครับว่าผมสะอาด?”
บนรถทหาร หลี่เจียเซิ่งสวมกุญแจมือ หน้าเหม่อเศร้าถูกสารวัตรสองนายบีบอยู่ตรงกลาง
ตลอดอาชีพทหารอันยาวนานของเขา เคยฝันถึงภาพการทำเรื่องไม่ดีแล้วโดนสารวัตรจับได้มานับไม่ถ้วน
แต่ฝันไปก็ไม่เคยคิดว่าจะโดนจับได้ในห้องผู้ป่วยโรงพยาบาล ตอนที่กำลังจะมีความรักหวานชื้นกับแฟนสาว
ถ้าจะมา มาช้ากว่านี้หน่อยได้ไหม?
ช้าไปยี่สิบนาที?
เปล่า ต้องเป็นสามสิบนาที?
ไม่ใช่ ไม่ใช่ ควรจะเป็นอีกหนึ่งชั่วโมงแล้วค่อยเปิดประตูเข้ามา!
ตอนนั้น จะตีจะลงทัณฑ์หรือแม้แต่ลดยศ เขาก็ยินยอม!
หลี่เจียเซิ่งเริ่มตกใจ: “สหายสารวัตร ผมรู้ผิดแล้วครับ รู้ผิดจริง ๆ ผมจะเขียนสำนึกอย่างจริงจัง ยอมรับความผิดอย่างลึกซึ้ง หวังว่าพี่ ๆ จะไม่แจ้งไปที่กองพลน้อยของเรานะครับ ผู้บังคับการกองพลน้อยของเราหัวใจไม่ค่อยแข็งแรง ผมกลัวว่าจะทำท่านหนักใจจนเจ็บตัว!”
สารวัตรหน้าเบื่อหน่ายเต็มที่: “จะพูดเมื่อไหร่จะจบ? ตั้งแต่ขึ้นรถมา ปากก็บ่นไม่เว้นแต่วินาที?”
หลี่เจียเซิ่งยิ้มแห้ง: “สหายสารวัตร ผมเป็นผู้บังคับกองร้อยหน่วยรบพิเศษสังกัดกองพลน้อยผสมที่ 33 เขตรบภาคตะวันตกเฉียงใต้ ผมชื่อหลี่เจียเซิ่ง ขอหน้าได้ไหมครับ เรื่องนี้ปล่อยผ่านกันไป?”
“ผมยอมเขียนหนังสือรับประกัน รับประกันว่าต่อไปจะไม่ทำผิดซ้ำอีก แล้วคุณปล่อยผมไปได้ไหม?”