สิบนาทีก่อน บนดาดฟ้าของเรือสำราญ
เมื่อได้ยินรายงานจากลูกน้อง หัวหน้ากองทหารรับจ้างเดมอนชื่อเอเบิลก็หน้าตึงเครียดจนน่าดูไม่สบายตา
ลูกน้องในสังกัดของเขามีราวสามสิบถึงสี่สิบคน เดิมทีเขาคิดว่าการรับมือพวกทหารประเทศเหยียนที่ไม่มีอาวุธคงจะง่ายเกินพอ
แถมพื้นที่ที่ขยับตัวได้บนเรือก็จำกัด ยิ่งไปกว่านั้นท้องเรือยังถูกระเบิดจนเป็นรูโหว่ใหญ่ น้ำทะเลไหลย้อนเข้ามาไม่หยุด บีบพื้นที่ที่จำกัดอยู่แล้วให้แคบลงไปอีก
แต่ทั้งที่เป็นแบบนี้ ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถจับทหารประเทศเหยียนสักคนได้ กลับเป็นฝ่ายตัวเองที่ถูกกำจัดไปเรื่อย ๆ?
เอเบิลคิดไม่ออกจริง ๆ เกมที่ได้เปรียบขนาดนี้จะเล่นพลาดได้ยังไง?
ฝ่ายเขาก็ไม่ได้ประมาทเล่นง่านอะไรสักหน่อย?
ตั้งแต่ขึ้นเรือก็ระมัดระวังสุด ๆ ซุกซ่อนอยู่แต่ในโกดังล่างสุดไม่ยอมโผล่หัว......
"หัวหน้า! ในโรงหนังเจอศพคนของพวกเราอีกแล้ว ตายพร้อมกันสามคน!"
"คนหนึ่งโดนยิงที่หัว อีกสองคนยิ่งซวยกว่า โดนฆ่าด้วยอาวุธโลหะเย็นตรง ๆ ......"
เอเบิลฟังเสียงผ่านอีกฝ่ายในหูฟัง หางตากระตุกระรัว
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะพูดถึงภารกิจสำเร็จเลยก็ไม่ต้อง แม้แต่ตัวเขาเองก็อาจต้องเอาเรือหนีไปก็ได้
ทั้งเพราะเงินรางวัลก้อนโต และเพราะอยากเอาชนะครั้งใหญ่ที่สวยงามเพื่อพิสูจน์คุณค่าของกองทหารรับจ้างเดมอน เอเบิลครุ่นคิดสักครู่ก็นึกแผนหนึ่งออก
......
"เร็ว! เดินตามฉันมา ระวังตัวด้วย!"
ขณะเดียวกัน ในห้องอาหารชั้นใต้ดินชั้นแรก
จ้าวเผิงเฟยที่ปลอมตัวมากำลังแอบช่วยเหล่าคนของชาติเดียวกันที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน
บนเรือลำนี้มีคนประเทศเหยียนทั้งหมดสี่คน คือคู่สามีภรรยาสูงวัยที่เกษียณแล้วออกมาท่องเที่ยว และเด็กสาวสองคนที่มาเรียนต่อที่ฝั่งเกาหลี