“อยู่โน่น!”
ปะปะปะ……
เสียงปืนดังขึ้นบริเวณระเบียงด้านข้างห้องโถงเรือ เจาะพื้นไม้ทิ้งไว้เป็นรูกระจายเต็มแถว
ฉีเหมิ่งกับพวกที่โดนจับได้ วิ่งหนีกันลุกลี้ลุกลนไปตามทาง
ทหารประเทศเหยียนคนสุดท้ายของกลุ่มโดนยิงเข้าที่ขาสองนัด ล้มคว่ำลงกับพื้นทันที
ฉีเหมิ่งกับอีกคนต้องเสี่ยงชีวิตลากเขาไป เทะประตูห้องโรงภาพยนตร์ข้าง ๆ จนเปิดออก แล้วพากันซ่อนตัวเข้าไปชั่วคราว
ไม่นาน ทหารรับจ้างสามคนที่ไล่ล่าพวกเขาก็มาถึงหน้าโรงภาพยนตร์
พวกมันแยกยืนเป็นรูปสามเหลี่ยม แล้วระมัดระวังย่องเข้าไปข้างใน
มันรู้ดีว่าคนพวกนี้ล้วนเป็นทหารบกประเทศเหยียน หน่วยประจำที่ผ่านสมรภูมิมาบ้าง ไม่ใช่คนธรรมดาที่ยกมือไม่ถึงหัวไหล่
ดังนั้น แม้คนพวกนี้จะไม่มีปืน พวกมันก็ไม่กล้าประมาท ไม่เช่นนั้นอาจพลาดท่าจนจมน้ำในบ่อแห้ง
เพราะไฟฟ้าดับ ตอนนี้ข้างในโรงภาพยนตร์มืดสนิท มองอะไรไม่เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเรือกำลังเอียง ทุกคนต้องทรงตัวยืนเอียง ๆ กับพื้นในท่าที่ทรมานอย่างยิ่ง
ขณะนี้ ทหารรับจ้างคนหน้าสุดถือไฟฉายยุทธวิธีไว้ในมือ
ตา ลำแสงไฟฉาย และปากกระบอกปืนหันไปทางเดียวกัน กวาดหาเบาะแสของฉีเหมิ่งกับพวก
จู่ ๆ มันสังเกตเห็นคราบเลือดบนพื้น จึงทำท่าสัญญาณเตือนเพื่อนสองคนข้างหลัง
ทหารรับจ้างทั้งสามเดินตามคราบเลือดทีละนิด มุ่งหน้าไปยังช่องว่างระหว่างที่นั่งที่ฉีเหมิ่งสามคนซ่อนตัวอยู่
ได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หัวใจของฉีเหมิ่งกับพวกแทบจะพุ่งออกมาจากปาก
แม้พวกเขาจะเป็นทหาร แถมยังเป็นหน่วยรบชั้นเลิศ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ใช่ของง่ายเช่นกัน
ทหารรับจ้างคือพวกที่เดินอยู่บนสมรภูมิมาทั้งชีวิต ประสบการณ์รบจริงล้นเปล