มุมเอียงของเรือสำราญใกล้เข้าถึง 40 องศา
ระดับน้ำก็ได้ท่วมมาถึงชั้นใต้ดินชั้นสองแล้ว
และตอนนี้เริ่มบุกขยายเข้ามาใกล้ชั้นใต้ดินชั้นหนึ่ง
ข้างห้องอาหารชั้นใต้ดินหนึ่ง คือบาร์พักผ่อนหย่อนใจ
ตอนนี้โต๊ะ เก้าอี้ และโซฟาในบาร์ล้วนไถลลื่นไปกองรวมกันที่ฝั่งเดียว แถมมีไม่น้อยที่ถูกน้ำท่วมจม
ส่วนบนเวทีด้านหน้าสุด เอเบิล หัวหน้ากองทหารรับจ้างเดมอน ยืนจ่อปากกระบอกปืนไปที่ท้ายทอยของจ้าวเผิงเฟย พร้อมตะโกนนับเลขดัง ๆ
รอบตัวมีทหารรับจ้างอีกราวสิบคน ในจำนวนนั้นหกถึงเจ็ดคนถือคนเป็นตัวประกัน
คือนักท่องเที่ยวประเทศเหยียนสี่คน และทหารประเทศเหยียนอีกสองคน
หนึ่งในนั้นคือหลงเทียนเหย่ที่หน้าตาบวมเขียวเต็มไปหมด
เมื่อครู่เขากำลังจะพาเพื่อนร่วมชาติสองสามคนหนี ผลคือถูกจับได้คาหนังคาเขา
"3...2......"
ยังไม่ทันที่เอเบิลจะตะโกนเลขสุดท้ายออกมา ประตูบาร์ก็ถูกผลักเปิดออก
ฉินเฟิงเดินนำทหารประเทศเหยียนที่ถือปืนอีกสิบกว่าคนเข้ามาจากภายนอกด้วยสายตาเย็นชา พร้อมกันนั้นก็จ่อปากกระบอกปืนใส่พวกมันทั้งหมด
เห็นภาพตรงหน้า พวกทหารรับจ้างเดมอนต่างหัวใจตีบตัน แววตาสั่นคลอนขึ้นมานิดหนึ่ง
เดิมทีพวกมันคิดว่าภารกิจครั้งนี้ง่ายเอาการ
ทหารที่ไม่มีปืน ก็เทียบเท่าเด็ก ฆ่าง่ายกว่าฆ่าไก่อีก
แต่ใครจะคิดว่าเหล่าทหารประเทศเหยียนกลุ่มนี้จะยากจัดการกว่าที่พวกมันคิดไว้หลายเท่า
ไม่เพียงหลบหมายหมัดพวกมันบนเรือได้อย่างสบายมือ ยังสามารถกลับมาล้างตอบโต้สำเร็จ แย่งปืนที่ควรเป็นของพวกมันคืนไปได้อีก