ยามค่ำคืน ณ กองร้อยส่งกำลังบำรุงแห่งหนึ่งของกองพลน้อยผสม
ถึงหน่วยนี้จะไม่ใช่หน่วยรบโดยตรง แต่ความสำคัญไม่เป็นรองหน่วยรบหน่วยไหนเลย
เพราะภายในค่ายนี้สะสมน้ำมัน กระสุน ลูกปืนใหญ่ และเสบียงสนับสนุนจำนวนมหาศาล
แค่กองร้อยเดียวนี้ ก็สามารถเติมอาวุธและกระสุนให้กองพันสังกัดรวมหนึ่งหน่วยได้อย่างเต็มเปี่ยม
ครูฝึกกองร้อยเดินตรวจค่ายทหารตามปกติหลังมืด เช็กว่าจุดยามแต่ละจุดมีคนคุมครบหรือไม่
เพราะที่นี่เป็นหน่วยส่งกำลังบำรุงสำคัญ หากเกิดปัญหาขึ้น ผลที่ตามมาไม่อาจคาดเดาได้เลย
ดังนั้นทุกค่ำคืนพวกเขาต้องตรวจซ้ำหลายรอบเป็นประจำ ไม่เคยขาด
จากคลังเสบียง ไล่ตรวจมาถึงโรงอาหาร แล้วจากโรงอาหารก็มาถึงตึกพัก เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยปลอดภัยแล้ว เขาจึงเตรียมเดินกลับหอพัก
แต่ระหว่างทางกลับ กลับเห็นผู้บังคับกองร้อยสวมหมวก ถือกุญแจรถ เดินรีบ ๆ จะออกจากค่าย
"ดึกขนาดนี้จะไปไหน?"
"โอ้ ฉัน...ไปเบ่งฉี่"
"เบ่งฉี่แล้วถือกุญแจรถทำไม? จะไปเบ่งที่ชายฟ้าหรือไง?"
ผู้บังคับกองร้อยที่โดนจับผิดได้ที หน้าตาเก้อเขินสุด ๆ รีบดึงเขาไปยืนข้าง ๆ กัน กันให้ยามที่ยืนเฝ้าไม่ไกลได้ยิน
"ช่วยฉันหน่อย นับว่าฉันร้องขอก็ได้"
"ทำไมอีก ไปดูตัวอีกเหรอ?"
"อืม คราวนี้การันตีเลยว่าสำเร็จ!"
"ไม่ใช่เหรอ นายดูตัวมาแปดร้อยครั้งแล้วยังจะไปอีกเหรอ? นายรู้ไหมตอนนี้มันช่วงไหน บนสั่งมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วให้ทั้งกองพลปิดล้อมเข้มงวด นายยัง..."
"ชู่ว์ ๆ ๆ ๆ!"
ผู้บังคับกองร้อยรีบทำท่าเงียบ ให้เขาลดเสียงลง "เรื่องนี้ฉันรู้ดีกว่านาย แต่พวกเรานี่มันหน่วยส่งกำลังบำรุง ไม่ใช่หน่วยรบสักหน่อย แถมฉันกลับมาก่อนสว่างก็ได้แล้ว"