“มีอะไรกัน?”
“รายงานหัวหน้าทีมครับ ตรงนั้นมีควันไฟ เหมือนจะมีอะไรสักอย่างลุกเป็นไฟอยู่”
“ไม่ใช่บ้านพี่เลี้ยงชาวบ้านติดไฟใช่ไหมเนี่ย”
แถว ๆ ที่ตั้งของกองพันผสมดาบเหล็ก มีประชาชนอาศัยอยู่บ้างไม่มากก็น้อย
บางทีตอนพักผ่อน กองพันก็ยังส่งคนไปช่วยงานบ้านชาวบ้านเป็นการกิจโดยเฉพาะ
และคนที่เห็นควันเป็นกลุ่มแรกก็ไม่ใช่เพราะเห็นตรง ๆ แต่ได้กลิ่นควันไหม้ลอยอยู่ในอากาศ ถึงได้เดาทิศทางคร่าว ๆ ออก
“นายร้อยตรี จะไปช่วยไหม?”
“เดี๋ยว......”
หัวหน้าหมู่ยามยกมือขึ้นกันเสียง พูดอย่างเย็นชา “นำพวกเอ็งสองคนขับรถไปดูซะว่าเป็นอะไร ถ้าจริง ๆ บ้านชาวบ้านไฟไหม้จริง ก็โทรแจ้งดับเพลิงทันที แล้วแจ้งหน่วยใกล้ ๆ ให้ส่งคนมาช่วย”
“ครับ!”
ทหารคนนั้นรีบขับรถพาคนไปทันที
กองหญ้าแห้งไม่ไกลนัก ทหารหน่วยรบพิเศษเสือดาวอสุนีสองนายขมวดคิ้ว ชัดว่าไม่พอใจกับการใช้อุบายล่อเสือออกจากถ้ำครั้งนี้
พวกเขาจงใจส่งคนไปทำควันไฟด้วยหญ้าแห้งและกิ่งไม้แห้งที่เปียกน้ำไกลออกไป ก็เพื่อดึงดูดความสนใจ ลากกำลังส่วนใหญ่ของหมู่ยามกองบัญชาการกองพันออกไป
ยิ่งได้ช่วยดับไฟก็ยิ่งมีความดีความชอบ เกียรติคุณขั้น 3 นี่หนีไม่พ้นแน่นอน แต่เฮงซวยพวกนี้กลับส่งคนออกไปแค่สองคน มันเลยยุ่งยากขึ้นมา
“ไม่เวิร์กแล้ว ทหารยามพวกนี้มีสมองติดหัว หลอกง่าย ๆ ไม่ได้”
“จะทำอะไรให้เกิดความวุ่นวายเพิ่มอีกไหม หาทางล่อคนออกไป?”
“ไม่ได้ คืนเดียวต่อเนื่องมีปัญหามาแล้ว แม้แต่คนโง่ยังรู้ว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ”
“รอต่อ ก่อนฟ้าสว่างต้องมีโอกาสแน่ ๆ เลือกลงมือตอนที่พวกมันง่วงและเหนื่อยที่สุด!”
“ครับ!”
......