ปังปังปัง!
รัวๆๆ!
ซู่ซู่ซู่!
บนถนนสายหลักของเมืองกำลังเกิดการยิงตะบันกัน
กระทั่งถังและรถรบทหารราบยังถูกขับออกมาเลยทีเดียว
แม้ทั้งสองฝ่ายจะสู้กันสุดมัน แต่กลับมีแต่ควันโขมงกับเสียงระเบิดดังกึกก้อง ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงเลย
ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวริมทาง คนจำนวนไม่น้อยถือชามถ้วยออกมานั่งยองๆ ที่หน้าร้านแล้วแหงนมองไปทางนั้นด้วยความสงสัย
"จริงๆ ก็ว่าไป จัดให้เหมือนถ่ายหนังเลยนะ สนุกดีจริง"
"ของนั่น ถังใช่ไหมเนี่ย ลำกล้องใหญ่โตมากเลย ทำไมฟังแต่เสียง ไม่เห็นลูกกระสุนพุ่งออกมาเลย?"
"นายโง่รึเปล่า คนอื่นเค้าเรียกว่าซ้อมรบ ซ้อมรบจะใช้ของจริงได้ยังไง ถ้าใช้กระสุนจริง ยิงหนึ่งนัดพวกเราก็หายกันหมดแล้วสิ"
"เหอะๆ ก็จริงนะ......."
เทียบกับความสบายใจและความอยากรู้อยากเห็นของฝูงชนผู้ชมแล้ว ฝ่ายแดงกับฝ่ายน้ำเงินที่ปะทะกันกลางถนน ราวกับอยู่ต่างโลกกันเลยทีเดียว
แต่สำหรับเรื่องนี้ ไม่มีใครบ่นอะไร เพราะการฝึกฝนอย่างหนัก และการลับฝีมือการรบจริงผ่านการซ้อมรบอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่ใช่เพื่อปกป้องบ้านเมือง ให้ประเทศสงบสุขหรือ?
ขณะนี้ อีกถนนหนึ่งก็มีทหารฝ่ายน้ำเงินอีกกลุ่มปรากฏตัวขึ้น ทั้งสองฝ่ายตั้งแนวล้อมสังหาร จนฝ่ายแดงแทบไม่มีทางรับมือ
สุดท้าย อู๋จินจำต้องสั่งการให้ทหารฝ่ายแดงที่เหลือแยกย้ายถอนตัวเชิงยุทธศาสตร์
ภาพเดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นซ้ำๆ ในอีกหลายจุดของเมือง
แม้ฝ่ายน้ำเงินจะถูกฉินเฟิงก่อความปั่นป่วนมาก่อน แต่จอมพลโจวของฝ่ายน้ำเงินปรับแผนการรับมือได้ทันเวลา แนวป้องกันเมืองจึงยังมั่นคงแข็งแรง
หากฝ่ายแดงต้องการตีฝ่าเข้าสู่ใจกลางเมือง และกำจัดกำลังฝ่ายน้ำเงินให้หมดสิ้นภายในเวลาอันสั้น ย่อมต้องแลกด้วยราคามหาศาลอย่างแน่นอน