“ฮือ ๆ ฮือ ๆ ๆ......”
หน้านาข้างสะพาน ฝูงเป็ดกำลังว่ายน้ำไปเรื่อย ๆ
แต่ตอนนี้ฉินเฟิงไม่มีอารมณ์จะนั่งนับว่าว่ายไปแล้วกี่ตัวหรอก
เพราะตรงหน้าเขา ทหารฝ่ายน้ำเงินหลายคนถูกมัดแน่นเป็นกุ้งตัวโต ปากอุดผ้าขาว ส่งเสียงฮือ ๆ ใส่เขาไม่หยุด
ฉินเฟิงนั่งยองลงไป ดึงผ้าที่อุดปากออก อยากฟังซะหน่อยว่าไอ้นี่มันจะพูดว่าอะไร
“ฉันเย็ด......”
ฉินเฟิงเพิ่งดึงผ้าออกได้ไม่ทันไร ก็ยัดผ้ากลับเข้าไปใหม่ทันที แถมยัดแรงสุด ๆ จนแทงลงคอ
เขาไม่อยากฟังแล้ว เพราะไอ้นี่มันกำลังด่า
หลี่เจียเซิ่งเห็นดังนั้น ก็นั่งยองลงไปตุบหัวไอ้นี่สักสองสามครั้ง
“ด่าใครนะ ด่าใครนะ?”
ไอ้นี่โดนตุบหัวไปหลายครั้ง แต่แววโกรธแค้นในดวงตาก็ยังไม่ลดลง
ทหารฝ่ายน้ำเงินคนนี้จ้องหลี่เจียเซิ่งไม่กระพริบตา หรือจะพูดให้ชัดกว่านั้นคือ มันกำลังด่าเครื่องแบบตำรวจชุดนี้ที่สวมอยู่บนตัวหลี่เจียเซิ่ง
เมื่อก่อนหน้านี้ มันกับเพื่อนกำลังลาดตระเวนอยู่บนถนนดี ๆ จู่ ๆ รถตำรวจก็มาบังกลางทาง อ้างว่าพบเงาของฝ่ายแดง หลอกให้ขึ้นรถ
พอมันกับเพื่อนดีใจขึ้นรถไปแล้ว ก็โดนชกต่อยซะหัวแตก แล้วก็ถูกมัดแน่นเป็นกุ้งตัวโตแบบนี้
จนกระทั่งตอนนี้ ทหารฝ่ายน้ำเงินถึงได้เข้าใจว่า ทำไมพวกเขารักษาการณ์กันแน่นหนาขนาดนี้ กลับไม่พบร่องรอยศัตรูเลย
เพราะศัตรูสวมเครื่องแบบตำรวจ ลาดตระเวนประจำการไปด้วยกันกับพวกมันแบบเปิดเผยตั้งแต่แรก ถึงจับตาดูยังไงก็ไม่มีทางจำได้หรอก!
“พี่เฟิง ก้าวต่อไปเราจะทำยังไง?” ฉีเหมิ่งเดินเข้ามาถาม
“ก้าวต่อไป บุกกองบัญชาการของมัน”
พอได้ยินว่าจะบุกกองบัญชาการฝ่ายน้ำเงิน คนที่นี่ต่างตื่นเต้นขึ้นทันที