“นักเรียนทุกคน โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไรกันบ้างจ๊ะ”
“หนูอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์” “หนูอยากเป็นนักบินอวกาศ” “หนูอยากเป็นวิศวกร...”
“ฉินเฟิง แล้วหนูล่ะ โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร”
“คุณครูครับ ผมโตขึ้นอยากเป็นทหาร รับใช้ชาติ!”
“เป็นทหาร? ฮ่า ๆ ๆ... ไอ้ทหารกระจอก ไอ้ทหารกระจอก ไอ้ทหารกระจอก...”
“จะขำทำไม ห้ามขำ ห้ามขำทุกคน! ทหารยิ่งใหญ่จะตาย มีอะไรน่าขำ”
ในห้องเรียน ฉินเฟิงผูกผ้าแดงผู้น้อย ใบหน้าเด็ก ๆ แดงก่ำด้วยความโกรธ
เขาถูกเพื่อนหัวเราะเยาะจนร้องไห้ เช็ดน้ำตาวิ่งออกจากห้อง
แต่เท้าข้างหนึ่งเพิ่งก้าวพ้นประตูห้อง ก็พลันมาอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน
ตรงประตูหลัง คุณยายนั่งบนเก้าอี้หวายเก่าแก่ทำมือพัดใบลานไปมา
ฉินเฟิงทรุดตัวลงในอ้อมกอดคุณยาย ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างคับแค้นใจ
“คุณยาย เพื่อนมันหัวเราะผม ผมบอกว่าโตขึ้นอยากเป็นทหาร พวกมันหัวเราะว่าผมไม่เอาไหน...”
“ไอ้เด็กโง่ ไม่ต้องร้องไห้ พวกมันหัวเราะก็ปล่อยมันไป ยายสนับสนุนหนูนะ เป็นทหารดีจะตาย เป็นทหารรบกับพวกผีน้อยได้ แล้วยังยิงปืนได้ด้วย”
คุณยายเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้ฉินเฟิง ลูบหัวเขาเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยเปี่ยมด้วยความเมตตาและความรักใคร่
“หลานรักยายใส่ชุดทหารแล้วดูดีแน่ ๆ เหมือนลูกผู้ชาย...”
“อื้ม พอโตขึ้นผมจะไปเป็นทหาร ตอนนั้นผมจะใส่ชุดทหารให้ยายดูเป็นคนแรกเลย!”
“ฮ่า ๆ ๆ ดี ดี ดี...”
สิ้นเสียง ฉินเฟิงก็กลายเป็นหนุ่มใหญ่แล้ว และปรากฏตัวในห้องตรวจร่างกายเกณฑ์ทหาร
“ขอโทษด้วยนะ คุณมีภาวะเท้าแบน เพราะฉะนั้นน่าเสียดายจริง ๆ คุณเป็นทหารไม่ได้...”
นายทหารคนหนึ่งส่งใบรายงานผลตรวจให้กับฉินเฟิงด้วยความเสียดาย
มองดูตัวอักษรใหญ่สามตัว “ไม่ผ่าน” ที่สะดุดตาบนใบรายงาน ฉินเฟิงยืนนิ่งราวกับสิ้นหวัง
พอเขาเงยหน้าขึ้นอีกที ก็กลับมาที่ห้องโถงของคุณยายแล้ว
แต่ตรงโต๊ะหมู่บูชาเบื้องหน้านั้น เป็นรูปถ่ายขาวดำของหญิงชราและเทียนไขสีขาวตั้งคู่หนึ่ง