"พูดกันดี ๆ นะ ให้ใช้แค่สองมือ"
"อือ"
นอกเต็นท์ บนพื้นที่โล่งแห่งหนึ่งที่ไม่มีแสงแดด
ฉินเฟิงกับฟางฉินยืนเผชิญหน้ากัน ผู้มาดูคืองูพิษ เล่าฮุย หลี่เจียเซิ่ง และคนอื่น ๆ
หงเหวยยังคงชื่นชมฟางฉินอยู่ อย่างน้อยเขาก็มีความกล้ารับคำท้าของฉินเฟิง ส่วนตัวเขาเองนั้นก้าวผ่านเส้นแบ่งนั้นไม่ไหวเลย
ฉินเฟิงพูดขึ้น "ขอย้ำกฎอีกครั้ง ใครลงไปก็แพ้"
ฟางฉินตอบ "ไม่มีปัญหา!"
เขาเริ่มกระตุกกระตุ้นร่างกาย บิดคอ
สายตาจ้องฉินเฟิงไม่วางตา ราวกับจ้องศัตรู
นับตั้งแต่วันนั้นในร้านอาหาร ที่ได้รู้ว่าฉินเฟิงคือไป๋หยาง เขานอกจากตกใจและไม่อยากเชื่อแล้ว ที่มากกว่าคือความรู้สึกล้มเหลวอันลึกซึ้ง
เขาพยายามปีนขึ้นไปถึงระดับนั้นเต็มที่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะยังต่ำกว่าเกณฑ์ของฉินเฟิง
ทั้งที่เขาคิดมาตลอดว่าฝีมือตัวเองกับอีกฝ่ายต่างกันไม่มาก ทั้งคู่ก็เป็นทหารเหมือนกัน แถมรับราชการมานานกว่าด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ฟางฉินเชี่ยวชาญด้านหน่วยรบพิเศษของตำรวจติดอาวุธโดยตรง การฝึกร่างกายจนกลายเป็นเหล็ก การต่อต้านการก่อการร้ายและจัดการเหตุฉุกเฉิน นั่นคือตราประทับที่ติดอยู่บนตัวเขา
ใครจะคิดว่า การเหนื่อยยากมาถึงที่นี่ จุดประสงค์คือเพื่อให้ฉินเฟิงฝึกแบบเลี้ยงหมา
เขารู้สึกไม่ยอม รู้สึกไร้ค่า โกรธเคือง อัดอั้นจนแน่นอก
ยิ่งไปกว่านั้น ในการประเมินความภักดี การทรยศของผู้หญิงทั้งสองแทบทำลายเส้นทานทางจิตใจของพวกเขา
ตอนถูกขังในห้องเล็กมืด ฟางฉินเคยคิดถึงการฉีกเสื้อเป็นเชือกแขวนคอตายเองตรงนั้น เพื่อไม่ให้ทนการทรมานต่อไปไม่ไหวจนเผยความลับ
แต่เมื่อคิดถึงถานเสี่ยวซี คิดถึงเรื่องที่ยังไม่ได้ล้างแค้นให้พวกพ้อง เขาจึงอดทนข่มใจจนถึงวินาทีสุดท้าย ห้ามความคิดอยากตายเอาไว้ได้