คืนที่พระจันทร์สว่างและดาวเบาบาง ณ โฮมสเตย์แห่งหนึ่งในพื้นที่ที่ราบสูง
หลี่เจียเซิ่ง หงเหวย และฟางฉิน สามคนที่เล่นจนเหนื่อยเมื่อยต่างนอนแผ่อยู่บนเตียงของแต่ละคน
ทั้งที่น่าจะหลับไปนานแล้ว แต่เวลานี้กลับไม่มีซึ่งความง่วงเลยสักนิด ต่างคนต่างลืมตามองเพดาน
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน จึงมีคนพูดขึ้นเบา ๆ ทำลายความเงียบ เพราะกำแพงของโฮมสเตย์ส่วนใหญ่ทำจากไม้ การกันเสียงแย่มาก
"หลับหรือยัง?"
"ยังเลย"
"ฉันก็เหมือนกัน"
"ทำไมไม่หลับกันหมดล่ะ?"
"หลับไม่ลงอ่ะ"
หงเหวยพับผ้าห่มออก ปล่อยให้ตัวเองได้หายใจโล่ง ๆ "โตมาตั้งเท่านี้ ยังไม่เคยได้เที่ยวแบบสบาย ๆ แบบนี้เลย"
ฟางฉินฝืนยิ้ม "ใครไม่ใช่ล่ะ ตอนมัธยมก็ต้องเรียน ต้องลงมือทำไร่ทำนา แล้วก็เข้าโรงเรียนนายร้อย จบแล้วก็ถูกส่งไปสังกัดหน่วยทหาร ทุกวันเหมือนลากโรงตำรวจ วินาทีเดียวก็ไม่เคยได้พัก"
"แถมถ้ามีวันลา ก็แค่กลับไปเยี่ยมพ่อแม่ อยู่กับครอบครัวสักพัก แล้วก็ต้องรีบร้อนรุดกลับมาอีก"
หลี่เจียเซิ่งหัวเราะ "ฉันไม่เหมือนพวกนายนะ ตอนมัธยมฉันก็ออกนอกประเทศแล้ว ชอบไปเที่ยวรอบโน้นรอบนี้ตลอด"
หงเหวยหันศีรษะมา ถามอย่างอยากรู้ "งั้นฐานะที่บ้านนายก็ดีสินะ?"
หลี่เจียเซิ่งกระทบมือเบา ๆ หน้าเบ่งเอาอวด "พ่อฉันทำธุรกิจเหมืองถ่านหินอยู่ที่ซีซาน"
"เฮ้ย! เจ้าสัวเหมืองถ่านหินเนี่ยนะ?!"
"เกรงใจ ๆ ไม่รู้ไม่เห็นตัว"
"ที่บ้านรวย ทำไมมาเป็นทหารล่ะ?"
"ใครบอกว่าบ้านรวยแล้วมาเป็นทหารไม่ได้ เป็นงานอดิเรกส่วนตัวก็ไม่ได้เหรอ?"
หลี่เจียเซิ่งถามต่อ "จริง ๆ พวกนายเป็นทหารเพราะอะไรกัน? ฉันเพราะความชอบส่วนตัว บวกกับตอนนั้นนักรบพิเศษ 1 กำลังดังโดนใจ แถมยังมีหน่วยรบพิเศษจู่โจมด้วย รู้สึกว่าผู้ชายจริงต้องถือปืนเท่านั้นถึงจะเป็นชายชาติทหาร"