"มีแฟนหรือยัง?"
"ยังครับ"
"ทำไมไม่ตามหาสักคน เพราะหน้าตาธรรมดาเลยหาไม่ได้หรือเปล่า?"
"......"
หงเหวยอึ้งไปชั่วขณะ
ถ้าคนที่ยืนตรงหน้าเป็นคนอื่น เขาเตะใส่ไปแล้วหนึ่งฟุต
ที่กองพลน้อยรบพิเศษหมางหยาโน่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นอกจากผู้บังคับการกองพลน้อยกับผู้ตรวจการ ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน
ฉินเฟิง: "คนหนุ่มอย่าเพิ่งรีบหาคู่ เอาเวลาไปใส่ใจเรื่องซ้อมและพัฒนาตัวเองดีกว่า ผู้ช่วยสอนเห็นแล้วว่านายมีศักยภาพมากๆ"
หงเหวยตาลุกวาว "จริงเหรอ? แล้ว... แล้วผมเทียบกับคนอื่นอีกสองสามคนล่ะครับ?"
ฉินเฟิงฝืนสัจจะใจ แล้วพูดอย่างจริงใจสุดหัวป่ากล้าว่า "จากที่ผู้ช่วยสอนสังเกตมาหลายวัน นายมีพรสวรรค์มากกว่าหลี่เจียเซิ่ง มีศักยภาพมากกว่าฝางฉิน และมีพื้นที่ให้พัฒนามากกว่าผู้ช่วยสอนเองอีก!"
หงเหวยดีใจจนยิ้มแก้มปริ ความขุ่นเคืองที่ถูกหลอกในใจก็จางลงทันที
นี่คือคำยืนยันจากผู้ช่วยสอนไป๋หยาง น้ำหนักของมันไม่ต้องสงสัยเลย
ฉินเฟิงพูดต่อ "เรื่องในอดีต ให้มันแล้วไปเถอะ วันหน้าเมื่อนายนั่งในตำแหน่งของผู้ช่วยสอนได้ นายจะเข้าใจเองว่าเรามีข้อจำกัดอย่างไร"
"จริงๆ ตอนที่ผู้ช่วยสอนอยู่หลังจอมอนิเตอร์ เห็นพวกนายทรมานจนถูกไฟดูดแทบขาดใจ ผู้ช่วยสอนก็ปวดร้าวใจเหมือนกัน"
"แต่การหล่อหลอมทหารที่เก่งกาจเพื่อประเทศชาติ การหลอมดาบเพื่อประชาชน คือหน้าที่ของผู้ช่วยสอน ต้องฝืนใจทน... นายเข้าใจความยากลำบากใจของผู้ช่วยสอนไหม?"
มองท่าทางเสียใจสุดหัวใจของฉินเฟิง หงเหวยพยักหน้าหงึก แววตากลับมีความรู้สึกผิดปนออกมา
เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ควรโทษการจัดการของฟาร์มเพียงเรื่องเล็กน้อยแบบนี้
การทดสอบความภักดี กองพลน้อยรบพิเศษหมางหยาก็จัดทุกปีเหมือนกัน แม้จะไม่สมจริง โหดร้าย ป่าเถื่อนขนาดนี้