“เสียงเพลงที่ฉันร้องเรียกทุกวันทุกคืน”
“ถ้อยคำในใจนับไม่ถ้วน”
“อย่าให้น้ำตาไหลในวันจากลา”
“ค่ายทหารคือบ้านที่อบอุ่นของพวกเรา……”
ใต้อาคารกองบังคับการของกองพันผสมดาบเหล็ก มีรถทหารจอดอยู่หนึ่งคัน
หลี่เจียเซิ่ง หลงเทียนเหย่ ฟ่านต้าเหล่ย เฉินซานสี่ และคนอื่น ๆ ยืนจับมือกันเป็นแถวอยู่ใต้บันได
ระหว่างร้องเพลง ร่างกายก็แกว่งไปทางซ้ายบ้าง ขวาบ้าง
เบื้องหน้า ฉีเหมิ่งที่หอบสัมภาระบนหลังร้องไห้ฮือฮา แม้แต่อูจิ้นและทหารที่ชื่อหลี่เสียงคังก็ตาแดงๆ เอาการ
ทั้งสามกำลังจะเดินทางไปศึกษาต่อที่โรงเรียนนายร้อย เริ่มต้นชีวิตใหม่ ในวันจากลาจึงเสียดายกันนักหนา
ทางค่ายจัดงานส่งท้ายไว้ให้ มื้อนี้เฉินซานสี่หัวหน้าครัวของหน่วยงานกองพลน้อยลงมือทำเอง จัดโต๊ะเลี้ยงอลังการพิเศษ
ตอนกินข้าวบรรยากาศยังรื่นรมย์ดี ทุกคนต่างอวยพรให้ไปเรียนแล้วได้ผลการเรียนดีๆ หลี่เจียเซิ่งยังขอพรจากใจจริงให้ฉีเหมิ่งหานักเรียนนายร้อยสาวกลับมาสักคน
แต่พอกินข้าวเที่ยงเสร็จ เก็บของเตรียมตัวออกเดินทาง พวกนี้ก็จัดฉากซึ้งให้อีกรอบ
ยิ่งโดนคนทั้งกองร้อยร้องเพลง “หญิงสาวกลางกองทัพ” พร้อมกัน เนื้อเพลงแบบนี้ ทำนองแบบนี้ ฉากจากลาแบบนี้ จะไม่ให้ร้องไห้ก็ยาก
“พอแล้ว เลิกร้องได้แล้ว”
อูจิ้นขยี้ตา หัวเราะหยันว่า “ตกลงกันว่าจะเดินทางไปอย่างมีความสุข ไหงจัดฉากซึ้งกันใหญ่!”
หลี่เสียงคังสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยเอง ไม่ใช่ถูกส่งตัวไป “ถ้าจะร้อง ก็ร้องตอนที่พวกเราขึ้นรถไปแล้วสิ ทำแบบนี้ขึ้นก็ไม่ใช่ ลงก็ไม่ใช่ ทรมานชะมัด”
หลี่เจียเซิ่งยกมือขึ้นทำท่าห้าม เสียงเพลงหยดลง เขายิ้มแล้วว่า “ผมคิดว่า จะไปอยู่ไกลบ้านทั้งปี เวลาจากกันก็จัดฉากซึ้งสักนิด จะได้ดูเป็นพิธีรีตองขึ้นหน่อย”