“ผู้ตรวจการ เราจะไปสู้กับใครกันแน่?”
“ใช่ครับผู้ตรวจการ เดินทางมาไกลขนาดนี้แล้ว บอกเราหน่อยก็ได้แล้ว?”
ยามค่ำ รถบรรทุกทหารจอดอยู่เชิงเขา ข้างแม่น้ำที่คดโค้งเลื้อยไปตามพื้นทราย
เฉินจื่อหลงกับพวกที่ลงจากรถมา ต่างมีความงุนงงสงสัยเต็มหน้า
พวกเขาออกเดินทางตั้งแต่กลางวัน นั่งรถกันมาหลายชั่วโมงจนก้นแทบหัก ถึงได้มาถึงสถานที่แปลกตาแบบนี้
ก่อนออกเดินทาง ฉินเฟิงบอกพวกเขาว่า ช่วยหาคู่ต่อสู้ให้หนึ่งคน เพื่อทดสอบผลการฝึกช่วงนี้ แต่ไม่ยอมเปิดเผยเลยว่าคู่ต่อสู้นั้นเป็นใคร
ดังนั้นตลอดทางทุกคนจึงช่วยกันระดมสมอง คาดเดากันไปต่าง ๆ นานา ถึงขั้นมีบางคนคิดว่า พวกเขาถูกดึงมารับภารกิจรบจริง ไล่ล่าเผาทำลายพ่อค้ายาเสพติดกระไร
“เงียบ!”
ซวี่เป่ย์ส่งเสียงเย็นชาเพียงคำ ทุกคนก็หุบปากทันที เริ่มจัดแถว
ฉินเฟิงสั่งคำสั่งชุดหนึ่งจัดแถวให้เรียบร้อย แล้วจึงกล่าวว่า “ขอพูดไว้ก่อน นี่คือการฝึกธรรมดา ๆ หนึ่งครั้ง ทุกคนไม่ต้องตื่นตระหนก ที่นี่ไม่ใช่ชายแดน ก็ไม่มีพ่อค้ายาเสพติดให้พวกนายลงมือ”
ได้ยินดังนั้น ทั้งหน่วยตะโพกชกต่อยก็โล่งอกทันที
ขอแค่ไม่ใช่รบจริงก็แล้วกัน......
ในหน่วยนี้ เกือบทั้งหมดไม่เคยผ่านศึกจริงมาก่อน
ถ้าให้พวกเขาปะทะศัตรูเฉียบพลันแบบไม่ทันตั้งตัว ใจก็ย่อมตึงเครียดอยู่ว่า
แม้รอบด้านจะมืดสนิท แต่ดวงตาของฉินเฟิงก็ยังจับภาพท่าทีที่ทุกคนคลายตึงเครียดลงเล็กน้อยได้
หน่วยที่เคยเห็นเลือด กับหน่วยที่ไม่เคยเห็นเลือด ต่างกันคนละโลก
นี่ก็คือเหตุผลที่เขามักย้ำเสมอว่า หน่วยนี้ในการแข่งขันต่อจากนี้ ยากที่จะเอาชนะกองพลน้อยผสมได้