“ฉินเฟิง แกมันคนใจร้ายจริง ๆ ใจดำชะมัด!”
“โว้ยยย ยังจะยืนหัวเราะแปลกใจอยู่อีก คิดว่าตัวเองตกหลุมรักซะอีก บ้านก็โดนแกขโมยไปแล้ว!”
“แกจะแต่งงานแล้ว เจ้าบ่าวไม่ใช่ฉัน แต่งแล้ว แต่งแล้ว เจ้าบ่าวมันต้องพูดถึงฉันสิ!”
“หิมะ......โปรยปราย ลมเหนือพัดหัวเราะ ฟ้าดิน...กว้างใหญ่...ไร้ขอบเขต ดอกพลัม...กิ่งเดียว...ยืนหยัดผึ่งกลางหิมะ......”
หลี่เจียเซิ่งนอนแผ่อยู่กับพื้น ร้องไห้โวยวายราวกับเด็กในซูเปอร์มาร์เก็ตที่แม่ไม่ยอมซื้อขนม
จ้าวเผิงเฟยกับฉีเหมิ่งยืนกันมือหน้าข้าง ๆ แทบไม่มีหน้ามอง
ทั้งคู่ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอเรื่องเละเทะขนาดนี้
เธอรักเขา เขารักอีกคน แต่อีกคนไม่รักเธอ......
ซีรีส์รักโรแมนติกยังเขียนซีนเละขนาดนี้ไม่ออกเลย
แฟนเก่า สาวมั่งคั่ง มิตรภาพพี่น้อง สามเหลี่ยมรักนี่มันรกเหมือนเส้นด้ายพันกันเป็นก้อนเลย
เห็นหลี่เจียเซิ่งกลิ้งไถกับพื้นโดยไม่เหลือแววของทหารแม้แต่นิดเดียว ฉินเฟิงก็รู้สึกอึดอัดจนสุดจะทน
เขาดึงตัวขึ้นมาสองครั้ง แต่เจ้านี่ก็ไม่ยอมลุก ฉินเฟิงเลยไม่ออมมือ ปล่อยชุดคำสั่งออกมาเลย
“แถวตรง!”
เป๊ะเดียว!
หลี่เจียเซิ่งเหมือนโดนสวิตช์อะไรกด ลุกขึ้นยืนตัวตรงทันที
“พักตามระเบียบ!”
“ยืนแยกขาชิด!”
ชุดคำสั่งง่าย ๆ เท่านี้ก็ทำให้เจ้าหลี่เจียเซิ่งเชื่อฟังสุด ๆ
วินัยของทหารถูกสลักไว้ในกระดูกมานานแล้ว
ตอนเป็นการส่วนตัว จะมาเล่นงานกันแบบนี้ก็ไม่ว่าอะไร