“ขอรายงาน!”
“เชิญเข้ามา”
กองทัพภาค T ภาคตะวันตกเฉียงใต้ ในห้องทำการ
รองผู้บัญชาการเก่อหงปินกำลังจิบกาแฟอยู่
เว่ยซานเหอพาลวี่ฉงเดินผ่านประตูเข้ามาในห้องทำการ แล้วทำความเคารพเขา
“นั่งเถอะ”
“ครับ”
ทั้งสองนั่งลง เก่อหงปินสั่งให้เลขานุการชงกาแฟให้ทั้งสองคนคนละแก้ว จากนั้นเลขานุการก็ปิดประตูเงียบ ๆ แล้วถอยออกไป
“ที่นี่ไม่มีชา มีแต่กาแฟ ไม่ใช่แบบสำเร็จรูปนะ แต่เป็นกาแฟบดมือของแท้”
“เมล็ดกาแฟที่ปลูกเองในมณฑลเตียนของพวกเรา โน้ตแรกจะขมนิด ๆ โน้ตกลางมีกลิ่นเสาวรสและลูกแพร์ ปิดท้ายด้วยกลิ่นส้มที่กลับมาหวาน ลองชิมดูสิ”
ทั้งสองรีบยกแก้วขึ้นจิบเล็ก ๆ แล้วทำเสียงอืม พร้อมสีหน้าประหลาดใจ
จริง ๆ แล้ว นอกจากความขม พวกเขาก็ไม่รู้สึกอะไรออกมาเลยสักนิด
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้บังคับบัญชา ก็จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นชิมออก จึงได้แต่แกล้งทำเป็น
“ไง รสชาติโอเคใช่ไหม”
“อืมอืม กลมกล่อมหอมมาก ต่างจากแบบสำเร็จรูปพวกนั้นสนิทจริง ๆ”
เว่ยซานเหอกับหลวี่ฉงยิ้มแห้ง พูดประจบเสียงเป็นเอกฉันท์
เก่อหงปินก็จิบกาแฟเล็กน้อย แล้วจึงเข้าเรื่อง
“เรียกพวกนายมาด่วน เพื่อจะแจ้งเรื่องหนึ่ง การฝึกซ้อมร่วมข้ามเขตสู้รบที่กำหนดไว้ช่วงครึ่งปีหลังของปีหน้า ถูกเลื่อนมาเป็นต้นปีหน้าแล้ว”
“เนื้อหาการฝึกซ้อมโดยประมาณ ทางผู้บังคับบัญชาได้เผยบางส่วนมาในที่ประชุมแล้ว น่าจะเกี่ยวข้องกับการยกพลขึ้นบก ภาคตะวันตกเฉียงใต้จะรับมือกับภาคตะวันออกเฉียงใต้ ฝั่งพวกเรามีแนวโน้มจะเป็นฝ่ายรับ”
“เพราะเกี่ยวข้องกับการรบสองทางน้ำ-บก ผู้บังคับบัญชาจึงประชุมปรึกษากันแล้วตัดสินใจว่า นักรบบางส่วนที่เข้าร่วมจะต้องคุ้นเคยกับการใช้น้ำ”
เขาหันสายตามาที่ลวี่ฉง แล้วถามว่า “ภารกิจนี้ ส่งให้กองพันผสมดาบเหล็กของพวกนาย มีปัญหาไหม”
ลวี่ฉงรีบลุกขึ้นยืน “ขอรายงานท่านผู้นำ รับประกันว่าสำเร็จภารกิจ!”
แล้วเขาเสริมต่อ “ความจริงเรื่องการคุ้นเคยกับการใช้น้ำนี่ ฉินเฟิงเคยรายงานกับผมเป็นการเฉพาะตั้งแต่กลับมา และเคยขอสิ่งเดียวกันนี้ด้วย”
เก่อหงปินแปลกใจ “นายหมายความว่า เขาวางแผนเรื่องนี้ไว้แล้วตั้งแต่ก่อน?”