"พี่ เมื่อกี้พี่หายไปไหน คืนนี้ไม่เห็นตัวพี่เลย"
งานเลี้ยงจบลง ในห้องแต่งหน้าของโรงแรม ศิลปินแต่งหน้ากำลังช่วยเสี่ยวอู่ล้างเครื่องสำอาง
เมื่อเห็นพี่สาวเดินผ่านประตูเข้ามา หญิงสาวก็หันไปมองอย่างแปลกใจ แต่พี่สาวกลับให้ศิลปินออกไปข้างนอก บอกว่าตัวเองจะช่วยล้างเอง
พอศิลปินออกไปและประตูปิดลง ถานเสี่ยวเชียนก็หาข้ออ้างมั่ว ๆ แก้ตัวไปเรียบร้อย แล้วเริ่มช่วยน้องล้างหน้า
"คืนนี้ในงานเลี้ยง หนุ่มเก่งของท้องถิ่นมาร่วมงานเยอะเลยนะ มีใครเข้าตาเลยไหม"
"พี่จะหยอกฉันหรือเปล่าเนี่ย"
"ไม่หรอก ฉันแค่อยากดูซิว่าจะมีคนโชคดีคนไหนได้รับความชื่นชมจากน้องรักคนนี้บ้าง พี่จะได้คัดกรองให้หน่อย"
เสี่ยวอู่ส่ายหัว บอกว่าไม่มีใครถูกตาเลย
ถานเสี่ยวเชียนแปลกใจ "หนุ่มเก่งตั้งเยอะ มีทั้งหมอ มีทนาย มีถึงนักธุรกิจฝีมือเยี่ยมที่เรียนจบจากต่างประเทศกลับมา ไม่มีสักคนที่ถูกใจเลยเหรอ ฉันดูเหมือนเขาเอาใจใส่นายเป็นพิเศษนะ พยายามหาวิธีเข้าหานายตลอด"
"อ้าว แล้วอีกคนนั่น หลี่เจียเซิ่งจากกลุ่มเจี้ยนหมิง เขาก็เคยรับราชการทหาร ยี่สิบกว่าก็เป็นนายทหารแล้ว ไม่มีเรื่องคุยกันเลยเหรอ"
เสี่ยวอู่ pursed ปาก "ฉันอยู่ภาคตะวันออกเฉียงใต้ เขาอยู่ภาคตะวันตกเฉียงใต้ ไม่มีอะไรจะคุยกัน แถมฉันรู้สึกว่าเขาฟุ้งเฟ้อสุด ๆ เหมือนเด็กเลย"
"ดูยังไง"
"ตำแหน่งจริงคือร้อยตรีผู้บังคับหมวด แต่ดันอวดว่าตัวเองเป็นผู้บังคับกองร้อยสำรอง ถ้าฉันไม่เคยเข้ากองทัพ คงโดนหลอกไปเต็ม ๆ แล้ว......"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ว่าอย่างนั้น ก็เหมือนอยากโชว์นิดหน่อยจริง เขาก็แค่หวังให้นายมองเขาในมุมที่ดีขึ้นไง"
"คนที่ใจแข็งแรงจริง ๆ ไม่จำเป็นต้องพึ่งของภายนอกมาเพิ่มคุณค่าให้ตัวเองเลย บางคนแค่ยืนอยู่ตรงนั้น แม้ไม่พูดอะไรก็เป็นศูนย์กลางได้ คนแบบนั้นแหละถูกตาฉัน"
ได้ยินน้องพูดแบบนั้น หัวใจถานเสี่ยวเชียนก็สะดุ้งวูบ
จริง ๆ ด้วย ในใจเด็กโง่คนนี้ ยังลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้
ถ้าเลิกราไปแล้วจริง ก็คงไม่ต้องสมัครเข้ากองทัพจนกลายเป็นคนแบบนี้หรอก