พวกแกเฝ้ารอเถอะ แก แก กับแก!
พอฉันออกไปได้ ฉันจะหาทนายฟ้องพวกแกให้ตาย!
พี่ชายแท้ๆ ของฉันเป็นทนายชื่อดัง ฉันจะบังคับให้นายฟ้องพวกแกจนหมดตัว ฟ้องจนพวกแกถอดชุดตำรวจติดคุก!
"พวกแกนี่มันละเมิดสิทธิมนุษยชน ใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบ ทั้งพวกแกและผู้บังคับบัญชาข้างบน ใครก็หนีไม่พ้น!"
โบวไจ้ตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้ เจ็บจนบิดตัวไปมาทั้งตัว กระดูกเกือบจะหักจากการอัด
แต่แม้เป็นแบบนี้ ปากเขาก็ยังแข็งสุดๆ เพราะเขารู้ว่าพวกตำรวจพวกนี้ไม่กล้าลงมือของจริง
แม้จะลงมือจริง ก็กล้าแค่ห่อสมุดโทรศัพท์แล้วเอาค้อนทุบเท่านั้น
ไม่ก็ใช้ไม้ตีฝ่าเท้า ยังไงก็ต้องไม่ให้เห็นบาดแผลชัดเจน
โบวไจ้น่ะก็เป็นพวกสันหลังยาวตัวจริง เข้าคุกและสถานกักกันใหญ่น้อยในฮ่องกงมาแล้วนับไม่ถ้วน ยุทธวิธีพวกนี้จึงไม่สร้างผลใดๆ กับเขาเลย
ขอแค่เขาอัดฟันแน่นไม่สารภาพ พวกตำรวจก็ทำอะไรเขาไม่ได้
อีกไม่เกิน 20 ชั่วโมง พวกเขาก็ต้องปล่อยตัวเขาอยู่ดี
ขณะที่โบวไจ้กำลังนวดคลายความปวดตามตัวไปพร้อมกับด่าทอใส่ไปมาแบบขู่ให้ขวัญหายอยู่นั้น ประตูห้องสอบสวนก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง
ตอนแรกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่พอเงยหน้าเห็นใบหน้าเยาว์วัยที่สวมเครื่องแบบทหารเดินเข้ามา เขากลับรู้สึกตกใจขึ้นมาเฉยๆ โดยไม่รู้ตัว
โบวไจ้แม้จะเป็นคนฮ่องกงโดยกำเนิด แต่อีกฝ่ายคือทหารปลดปล่อย
ต่อหน้าตำรวจเขายังล้อเลียนหยอกล้อได้ แต่แรงกดดันของทหารปลดปล่อยมันรุนแรงเกินไป
ยิ่งฉินเฟิงเดินเข้ามาด้วยหน้าตายเฉยอีก ยิ่งทำให้เขารู้สึกขนลุก ว่าเดี๋ยวอีกฝ่ายจะชักปืนมายิงตายเขาต่อหน้าเลยไหม...
"เฮ้ย พวกแกกำลังเล่นอะไรกัน?"
"จะสอบก็สอบ พาเด็กบ้านนอกจากแผ่นดินใหญ่มาทำไม?"