เซียงเจียง กองปราบปรามยาเสพติด สำนักงานความมั่นคงของสถานีตำรวจ
ในห้องชงกาแฟ พนักงานสำนักงานไม่กี่คนกำลังจิบกาแฟไปพลาง ๆ พร้อมแหงนคอมองอย่างสงสัยไปยังห้องทำงานของหัวหน้ากลุ่ม
"เอ๋ย! คนในห้องหัวหน้ากลุ่มน่ะ เป็นใครนะ"
"เหมือนมาจากแผ่นดินใหญ่นะ ทหารปลดปล่อย ได้ยินมาว่าเก่งมากเลย"
"แต่ดูอ่อนวัยจัง น่าจะน้องเล็กกว่าฉันอีก น่าจะเป็นพวกเลขานุการหรือพนักงานสำนักงานมั้ง หรือไม่ก็มาเป็นการ์ดส่วนตัวของใหญ่สินะ"
"ไม่ใช่หรอก ฉันเห็นชัดเจนเลย ยศทหารของเขาไม่ต่ำเลย สองแถบสามดาว เป็นพันเอก"
"What?! พันเอก? มีพันเอกอายุขนาดนั้นด้วยเหรอ เดี๋ยวนะ เด็กคนนั้นดูอายุไม่ถึงยี่สิบต้น ๆ ด้วยซ้ำ"
"นี่ไง ที่ฉันบอกว่าเขาต้องเป็นตัวร้ายระดับตำนาน ลินดา นายเพิ่งโดนทิ้งไปเมื่อไม่นานนี่นา งั้นค่อย ๆ ไปทักทายชวนคุยดูสิ ฉันเชื่อว่าเขาต้องไม่เจ้าชู้เหมือนแฟนเก่านายแน่นอน……"
เสียงหัวเราะหยอกล้อดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ในห้องชงกาแฟ
ที่นี่เป็นทั้งที่พักผ่อนหย่อนใจของพวกเขา และยังเป็นศูนย์กลางผลิตข่าวกระฉับกระเฉงอีกด้วย
ขณะนั้น รองหัวหน้ากลุ่มเดินผ่านมา ทุกคนหุบปากทันที ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ รีบถือแก้วกาแฟกลับไปที่ตำแหน่งงานของตัวเอง
แต่ก็ยังแอบมองไปที่ห้องกระจกที่ด้านไกลซึ่งดึงม่านม้วนลงนั่นอยู่เป็นระยะ ๆ
ขณะเดียวกัน ภายในห้องทำงาน ฉินเฟิงกำลังอ่านเอกสารฉบับหนึ่งอย่างละเอียด
หลิวซินเจี๋ยนั่งอยู่ตรงข้าม หน้าตึงเครียดแนะนำเรื่องต่าง ๆ ให้เขาฟัง
"เก๊ ก่อนเจ๊ะ เฮีย......"
"หัวหน้าหลิว คุณพูดภาษากวางตุ้งดีกว่า ฉันฟังออก"
ฉินเฟิงยกมือขึ้นขัดจังหวะ เขาฟังภาษาจีนสำเนากวางตุ้งแล้วลำบากใจจริง ๆ
ตรงกันข้าม ถ้าพูดกวางตุ้งกันตรง ๆ เขากลับฟังออก
เขาเคยเรียนภาษาถิ่นต่าง ๆ ของประเทศด้วยตัวเอง การสื่อสารแทบไม่มีอุปสรรค