แถบหนึ่งแห่งภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เนินทรายสีเหลืองไม่สิ้นสุดสายตา เรียงรางขึ้นลงต่ำสูงไม่เท่ากัน
แม้อีกไม่ถึงเที่ยง แดดก็แผดเผาเป็นประกายไฟแล้ว ผืนดินถูกย่างกระทั่งบีบคั้นความชุ่มชื้นสักหยดไม่ออก
มองไปทางไหนก็ไม่เห็นสีเขียว นาน ๆ จะเห็นหญ้าแห้งเปี่ยม ๆ บ้าง
ตอนนี้ อุณหภูมิทะลุ 45 องศา บางจุดผิวดินร้อนจนไอระอุฟุ้งขึ้นมาทั้งลู่
แม้กระนั้น ก็ยังมีรถรบจำนวนหนึ่งวิ่งฝ่าทะเลทรายสีเหลืองอันกว้างใหญ่ด้วยขบวนการรบ
ฝุ่นดินเหลืองถูกล้อรถกวาดฟุ้งกรุยใหญ่ เหมือนหมอกสีเหลืองเป็นระลอก ๆ แม้มองจากไกลก็ยังออกฤทธิ์อันกว้างใหญ่ไพศาลราวเส้นโค้งควันโดดเดี่ยวกลางทะเลทราย
ตรงกลางเนินหนึ่ง มีตาข่ายพรางตัวสีเหลืองดินแบบดิจิทัลกางยืดอยู่ ใต้ผืนผ้าพรางนั้น ชิวกั๋วไห่ถือกล้องส่องทางไกล และฉินเฟิงกำลังจ้องแผนที่อยู่
"โธ่เว้ยเฮ้ย ซ้อมในที่แบบนี้ ชักเหมือนหม้อนึ่งยักษ์จริง ๆ ร้อนจะแย่แล้ว"
ชิวกั๋วไห่เช็ดหน้าด้วยมือ แล้วสะบัดหยาดเหงื่อลงพื้นเป็นชุด
หยาดเหงื่อหยดลงบนดิน แม้รอยชื้นสักดวงก็ไม่ทิวไว้
จากนี้ก็เห็นได้ว่าที่นี่แล้งแค่ไหน ร้อนแค่ไหน
ฉินเฟิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า "ภาคตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ลึกในแผ่นดิน มีเทือกเขาหลายชั้นบังกั้น ลมมรสุมฤดูร้อนที่อุดมด้วยไอน้ำเข้าไม่ถึง นับเป็นเขตไม่ได้รับอิทธิพลมรสุมโดยแท้ ฝนจึงน้อย ภูมิอากาศจึงแห้งแล้ง"
"ชาวบ้านที่หยั่งรากอยู่ที่นี่ ในกระดูกมีความอดทนเหนียวแน่นมากกว่าคนที่อื่นอยู่แล้วหนึ่งส่วน ทหารที่นี่ก็เช่นกัน"