“ฉิน……”
ถานเสี่ยวอู่รีบเดินตามไปติด ๆ
เหมือนในนิทานพื้นบ้าน ที่เจ้าหญิงวิ่งตามเด็กหนุ่มผู้จน
แต่พอเธอตื่นเต้นเต็มเปี่ยม ตบลงที่แผนหลังของอีกฝ่ายเบาหนึ่ง คนที่หันกลับมากลับเป็นใบหน้าแปลกตาคนหนึ่ง
“คุณหนูถาน มีธุระอะไรหรือครับ”
ชายหนุ่มแสดงสีหน้าสงสัย แต่เสี่ยวอู่ในตอนนี้กลับเหมือนเสียสติ
เธอกวาดสายตามองรอบตัว แต่ก็ไม่เห็นใบหน้าคนนั้นอีก ทำให้อารมณ์เริ่มลอย ๆ เธอเผลอเห็นภาพหลอนขึ้นมาหรือเปล่า?
ก็ใช่แล้ว ผู้ชายคนนั้น จะมาโผล่อยู่ที่นี่โดยไม่มีปี่มีข้อได้ยังไง โลกมันจะบังเอิญขนาดนั้นได้ไง?
“เป็นอะไรไปลูก”
นายถานผู้การเดินมาด้วยความงงงวย มองดูลูกสาวของตัวเอง
เสี่ยวอู่ส่ายหน้า บอกว่าเพิ่งเห็นเพื่อนคนหนึ่ง แต่แล้วก็พบว่าตัวเองจำผิด
นายถานไม่ได้ใส่ใจมากนัก งานเลี้ยงกำลังจะเริ่ม แขกเหรื่อกำลังจะเข้าที่ประทับนั่ง อีกไม่นานเจ้าของวันเกิดตัวน้อยอย่างเธอก็ต้องขึ้นเวทีพูดสักสองสามคำ
แต่ในจังหวะนั้นเอง เสี่ยวอู่กลับพบว่า พี่สาวของเธอหายไปไหนซะแล้ว?
......
ในห้องน้ำชาย ช่องสุดท้ายของแถวนั้น
ฉินเฟิงนั่งอยู่บนส้วมด้วยท่าทางตื่นตระหนก หอบลมหายใจเสียงดัง
เขากระชากเนคไทออกจากคอ แกะกระดุมคอเสื้อออก แค่นั้นถึงจะรู้สึกสบายขึ้นบ้าง
บังเอิญบ้าอะไรแบบนี้ โลกนี้มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้จริงหรือ?
กินเลี้ยงเจอแฟนเก่าก็ยังพอทนได้ นี่ยังต้องเจอหัวหน้าทีม “หงส์ดำ” ถานเสี่ยวเชียนซะอีก!
แม้ศึกในทุ่งจูริ่เหอจะผ่านมานานแสนนานแล้ว
แต่ตอนนั้น วิธีที่เขาวางกลอุบายต่าง ๆ หลอกใช้หงส์ดำในการฝึกซ้อม ฉินเฟิงยังจำได้แม่นทุกอย่าง
ในฐานะรองเสนาธิการของพลผสมที่ 33 ศัตรูที่เคยโดนเขาหลอกใช้ ไม่มีคนไหนเขาจำไม่ได้