"แม่ มาที่นี่ได้ไงล่ะ"
หลงเทียนเหย่มองผู้มาเยือน แววตาเป็นสุขราวกับเด็กน้อย
ไม่ว่าลูกจะโตแค่ไหน ต่อหน้าแม่ก็ยังเป็นเด็กเหมือนเดิมเสมอ
แม่ถือกระตุกเก็บความร้อนมาในมือ หน้าเบ้ใส่ "ไง ห้ามแม่มาเยี่ยมลูกเหรอ"
เธอกวาดสายตาไล่ดูบาดแผลบนตัวหลงเทียนเหย่อย่างละเอียด แล้วขอบตาก็แดงซ่านขึ้นมาทันที "บาดเจ็บหนักขนาดนี้ พ่อแก่นั่นยังโกหกแม่ว่าไม่เป็นไรอีก! เจ็บไหม ทรมานไหม"
หลงเทียนเหย่อายนิด ๆ "แม่ครับ มันแค่ถลอกนิดหน่อยจริง ๆ ไม่หนักหรอก นี่ผมก็สบายดีอยู่แล้วนี่ครับ"
แม่ไม่เอาความจริงออกมาเปิดโปง ถึงเธอจะไม่ได้อยู่ในกองทัพ แต่บางเรื่องในใจก็รู้ไม่ใช่น้อย
ทหาร กลางวันฝึก กลางคืนฝึก เพื่ออะไร?
ไม่ก็เพื่อปกป้องบ้านเมือง และยืนขึ้นขับไล่พวกชั่วช้าตอนวินาทีสำคัญไง
ไม่ใช่ทุกเรื่องจะขึ้นทีวีหรือขึ้นข่าว ส่วนที่ขึ้นไม่ได้นั่นแหละ เต็มไปด้วยการเสียเลือดเสียชีวิต
ในจำนวนนั้น มีทหารองครักษ์สองคนของหลงเจิ้นกั๋วสมัยก่อน หนุ่ม ๆ ทั้งคู่ อายุเฉลี่ยแค่ยี่สิบถึงสามสิบเอง
เพราะฉะนั้นเมื่อเห็นลูกชายบาดเจ็บขนาดนี้ เธอนึกภาพออกเลยว่าหลงเทียนเหย่ต้องเจออันตรายแค่ไหนในภารกิจลับ ถึงกับเกือบเสียแขนหรือขา แล้วก็แทบไม่ได้กลับมา
"นี่ แม่ต้มซุปกระดูกมาให้ ลุกขึ้นมาซดหน่อย"
"ใส่ลูกชิ้นมะเดื่อ เห็ดหลินจือ และพุทราลงไปด้วย บำรุงกำลังกายชะมัด"
แม่พยุงหลงเทียนเหย่ให้ลุกขึ้นเล็กน้อย บิดฝากระตุกออก กลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายทันที
หลายวันที่อยู่ข้างนอก กินแต่กะหรี่กับกะหรี่ จนเกือบจะเบื่อจนขยะแขยง
พอได้กลิ่นนี้ น้ำลายสอไหลทันที
"อร่อยมาก หอมจัง!"
"แน่นอนอยู่แล้ว แม่เคี่ยวมาหลายชั่วโมงเลย อย่าดื่มแต่น้ำสิ กินเนื้อด้วย เคี้ยวทีละคำ"
หลงเทียนเหย่เพลิดเพลินกับการถูกเอาใจใส่ทุกจุดจุดจากแม่ แล้วก็เอ่ยถามอย่างสงสัย "แล้วพ่อล่ะครับ"