หลงเทียนเหย่ถูกคำถามสะกดให้มึนงงไปชั่วขณะ
เขาหน้าแดงก่ำอับอาย จึงเบี่ยงเรื่องไปทางอื่น
"ไม่ต้องสนใจหรอก เอาแค่ช่วยวิเคราะห์ให้หน่อยก็พอ ผม...เอ้ย เพื่อนผมคนนึงนะ ชื่อน้องหวัง ตอนนี้เขาควรทำยังไง?"
หลงเจิ้นกั๋วในฐานะคนที่ผ่านมาก่อน ประสบการณ์ย่อมมากกว่า ทันใดนั้นก็จับประเด็นสำคัญได้
"น้องหวังที่แกพูดถึงน่ะ แกชอบน้องหงแบบจริงใจ หรือแค่เห็นว่าหน้าตาเธอสวย เป็นความอยากได้เพราะความสวยล้วน ๆ?"
หลงเทียนเหย่ถูกแซะจนติดอีกรอบ คำถามนี้เขาเองก็ไม่รู้คำตอบ
จะว่าไปเพราะความสวย ก็ไม่ต้องพูดถึง
รักแรกพบใด ๆ แท้จริงก็คือใจลอยเพราะหน้าตา
แต่หลงเทียนเหย่ก็ไม่ใช่คนผิวเผิน เหตุหลักก็คืออีกฝ่ายเคยช่วยชีวิตเขาไว้ในยามคับขัน เขาจึงรู้สึกศรัทธา หลงใหล และอยากจะตอบแทนด้วยหัวใจทั้งดวงโดยไม่รู้ตัว
การหลงใหลคนที่เก่งกว่า ไม่ได้มีแค่ผู้หญิงต่อผู้ชาย ผู้ชายต่อผู้หญิงก็มีเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นตำนานสาวงามช่วยฮีโร่ ชาตินี้ชาติใดจะหาได้อีก!
หลงเทียนเหย่ส่ายหน้า "สวยและใจดีเป็นแค่ด้านหนึ่ง ที่สำคัญคือเขาทั้งคู่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน เป็นการแบ่งปันความทุกข์ยากกันจริง ๆ"
"งั้น เห็นใจกันจริงรึยัง?"
"ยัง"
"แล้วน้องหงมีความรู้สึกกับน้องหวังไหม?"
"เหมือน...ก็ไม่มี แต่เธอเคยช่วยชีวิตเขามาสองครั้ง แถมยังยิ้มให้เขาอีก"
นึกถึงรอยยิ้มอันสดใสดุจแสงแดดยามแดดออกหลังหิมะตกของอาหลีในวันนั้นบนรถ หลงเทียนเหย่ก็อดยิ้มแป้นฟันกว้างออกมาอย่างคนหลงรักไม่ได้