เกือบสิบเอ็ดโมงคืนแล้ว ตึกหอพักไฟดับมานาน
ในห้องน้ำชั้นสองที่มืดสนิท ทหารกว่า 20 นายกำลังล้างหน้าล้างตาอาบน้ำกันโดยไม่เปิดไฟ
อากาศตอนนี้เริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ พอจบการฝึกกลางคืนทุกคนเหงื่อท่วมตัว ฉีดน้ำเปล่าลงตัวสักหน่อยสบายจริง ๆ
หนุ่ม ๆ ทหารไม่ซีเรียสเรื่องพวกนี้ ร่างกายแกร่งสุด ๆ ไม่ต้องกลัวว่าอาบน้ำเย็นแล้วจะเป็นหวัดหรอก
“ฝึกกันจนกระดูกจะแตกแล้วเว้ย วันแล้ววันเล่า......”
“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก็ได้พักแล้ว”
“พรุ่งนี้? ยังไง?”
เฉินจื่อหลงกับเจ้าหยางกับเพื่อนอีกไม่กี่คนที่ได้ยินก็หยุดล้างหน้าทันที
ทหารคนนั้นกำลังเอาสบู่ถูหัว พอเห็นทุกคนมองมาก็ทำหน้างง
“พวกนาย...ไม่รู้เหรอ?”
“รู้อะไร?”
“พรุ่งนี้การฝึกพิเศษต้องถูกระงับบังคับแล้ว”
“ทำไมต้องระงับ?”
เฉินจื่อหลงคว้าไหล่เขาสองข้าง จ้องเขม็ง
ทหารคนนั้นโดนสายตาจ้องจนขนลุก กลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วพูดด้วยท่าที่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
“ตอนฝึกก่อนหน้านี้ พักกลางคันผมเข้าไปเขาห้องน้ำ บังเอิญมีทหารกองร้อยสี่สองคนเข้ามาฉี่ เลยได้ยินพวกเขาคุยกัน”
“ครูฝึกกองร้อยเขาบอกว่า กรมเรากระสุนกับน้ำมันเชื้อเพลิงใกล้หมดแล้ว รถรบที่พังก็ไม่ทันซ่อม ยังบอกอีกว่า ผู้บังคับกรมกับผู้ตรวจการวิ่งวุ่นขอทั่วไปหลายที่แล้ว ขอยังไงก็ไม่มีใครช่วย......”
พอได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเปลี่ยนไปหมด
ช่วงนี้การใช้กระสุนกับน้ำมันของพวกเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่าจริง ๆ
เดิมทีทุกคนคิดว่าผู้บังคับบัญชาข้างบนจะหาเรื่องเสริมกำลังได้ ทุกคนเลยให้ความร่วมมือฝึกกันสุดชีวิต