"จับมันให้ได้!"
พอพบว่าตัวเองถูกบั่นคอ ผู้บัญชาการโจวโกรธขุดขึ้นมาทันที
เขาไม่รู้เลยว่าไอ้บ้านั่นทำยังไง ไม่รู้ว่าศัตรูท่ามกลางกลอุบายมากมายขนาดนี้แล้วยังล็อกหาตำแหน่งของเขาได้อย่างแม่นยำได้ยังไง
แต่เขาแทบมั่นใจได้เลยว่าคนที่ลงมือกับเขาต้องเป็นฉินเฟิงแน่ ๆ ดังนั้นยอมไม่ได้เด็ดขาดที่จะปล่อยมันหนี!
ในทางเดินฉินเฟิงที่เพิ่งจะแอบเหยียบน้ำมันใส่รองเท้าแล้วหนีออกมา ได้ยินเสียงศพฟื้นก็ตกใจสุดชีวิต
"ไอ้บ้า คอถูกบั่นขาดแล้วยังพูดได้อีกเหรอ?"
"แค่จิตวิญญาณก่อนตาย ไม่ได้เหรอ?"
เสียงโกรธของผู้บัญชาการโจวเพิ่งดังส่งมา ทหารฝ่ายน้ำเงินที่ทันทันก็บรรจงยิงใส่ฉินเฟิงเป็นชุด ๆ
แต่ฉินเฟิงหนีเร็วจริง ๆ ใช้ป้ายโฆษณากับชั้นวางหนังสือบังสายตา สะบัดตัวไม่กี่ครั้งก็หายไปจากสายตา
"ไล่! ไล่เลย!"
เสนาธิการฝ่ายน้ำเงินโกรธจนตะโกนลั่น ทั้งกลุ่มรีบไล่ตามไป
มองไปที่ผู้บัญชาการที่คอมีรอยแดงเป็นเส้น เสนาธิการยกมือตบหน้าตัวเองเข้าไปหลายที
สภาพแบบนี้ยังปล่อยให้ผู้บัญชาการของตัวเองถูกศัตรูบั่นคอ ช่างมันเป็นความอัปยศสุด ๆ ไปเลย!
ถ้ารู้มาก่อนว่าจะเป็นแบบนี้ ยังไม่ถึงกับต้องถอนกำลังย้ายที่ ให้ผู้บัญชาการอยู่ในห้องนั่นแบบนั้นก็ยังดีกว่า
ปังปังปัง......
ตะตะตะ......
เสียงปืนรัวต่อเนื่องดังก้องอยู่บนชั้นสาม
ทานเสี่ยวเชี่ยนและลั่วฉงรุ่ยได้รับข่าวว่าผู้บัญชาการโดนตัดหัวเป็นคนแรก ๆ
สีหน้าของทั้งสองแย่ยิ่งกว่ากลืนขี้เข้าไป ป้องกันกันแน่นหนาขนาดนี้ด้วยหัวหน้าหน่วยรบพิเศษสองคน ก็ยังให้ฉินเฟิงแทรกตัวหาช่องโหว่ได้