หลี่เจียเซิ่งยกปืนขึ้นอย่างรวดเร็ว กระหน่ำยิงออกไปหลายนัด
ลั่วฉงรุ่ยเห็นดังนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ตัวต่ำลงและหลบอย่างรวดเร็ว
เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายแกล้งทำเป็นว่ากระสุนหมด เพื่อล่อให้ตัวเองออกมา
ต้องยอมรับว่าลูกน้องที่ฉินเฟิงฝึกมานี่สมกับเป็นคนของเจ้าตัวจริง ๆ เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลย
แต่แค่นี้ก็ยังไม่พอ ณ ตอนนี้ลั่วฉงรุ่ยพุ่งเข้ามาถึงตัวหลี่เจียเซิ่งอย่างรวดเร็ว คว้าปืนในมือเขาแล้วทำทีว่าจะแย่งชิง
ขณะที่หลี่เจียเซิ่งตั้งใจจะสู้แย่งปืนคืน เขาก็คว้าไหล่อีกฝ่ายไว้อย่างรวดเร็ว ตามด้วยการเหวี่ยงขวับ
หลี่เจียเซิ่งโดนพาตัวลอดผ่านหลังไปแล้วกระแทกพื้นลงอย่างหนัก หนึบเจ็บจะตาย
ด้านอื่น ฉีเหมิ่งเห็นภาพนั้นก็ยกปืนขึ้นอยากยิง แต่ลั่วฉงรุ่ยกับหลี่เจียเซิ่งตัวซ้อนทับกันใกล้เกินไป ทั้งยังมืดมิดจนมองไม่ชัด เขากลัวยิงพลาดโดนเพื่อนจึงลังเลไม่กล้ายิง
"ยิง!"
หลี่เจียเซิ่งแม้หลังจะเจ็บแสบสาหัส แต่ก็ยังคว้าแขนเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น
พร้อมกันนั้นก็ใช้ขาทั้งสองขาตะครุบขึ้นด้วยแรงทั้งหมด กันลั่วฉงรุ่ยไม่ให้หลุดรอดไปไหน
ท่านี้ เขาเคยเรียนมาตอนฝึกงานที่โรงเรียนนายร้อย จากหัวหน้าหน่วยหวงจื้อเสียงแห่งกระบี่คม เพราะเจ้านั่นถนัดการล็อกตัวศัตรูเป็นพิเศษ
ถึงจะไม่ได้เรียนถึงแก่นแท้ แต่ยามนี้ใช้รั้งการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายไว้ชั่วขณะก็น่าจะพอ
"ยิงเลย!"
หลี่เจียเซิ่งเตือนสองรอบ ฉีเหมิ่งเลิกลังเลและกระหน่ำยิงออกไปทันที แต่ที่น่าประหลาดคือ กระสุนกลับยิงไม่โดน?
มองดูอีกครั้ง หลี่เจียเซิ่งได้ลื่นไถลจากที่เดิมไปอยู่อีกจุดแล้ว