ถังเสี่ยวเชียนแอบได้ยินดั่งเสียงของอะไรบางอย่างแตกกระจาย
นางหันไปมองหลงเทียนเหย่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าบูดบึ้งปวดหัว แล้วก็เข้าใจได้ทันที
มันคือเสียงหัวใจสลาย
อยากพูดประโยคนึงออกไปว่า ผู้นำของพวกแกไม่ต้องการแล้ว แต่ก็รู้สึกว่ามันยังเด็กเกินไป
"ก็แค่คนนอกคนหนึ่งนี่นา"
ถ้อยคำปลอบใจของถังเสี่ยวเชียนเพิ่งหลุดออกจากปาก หลงเทียนเหย่แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่
เขาเคยคิดว่าฉินเฟิงอาจหันหลังกลับแล้วจากไป แต่ไม่คิดว่าเขาจะหนีได้เด็ดขาดขนาดนั้น ไม่มีแม้แต่ความลังเลเสี้ยวเดียว
ในที่สุดก็ผิดหวังซะงั้นหรือ?
วินาทีถัดมา เสียงปืนดังแว่วมาจากด้านไกล
ฉินเฟิงไม่ได้จากไปจริง ๆ หากแต่เปิดระยะออกไปแล้วสวนกลับมาหนึ่งรอบ
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลงเทียนเหย่ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที ถึงกับหันไปมองถังเสี่ยวเชียนด้วยสีหน้าอวดดี
"เห็นไหม? พี่เฟิงของฉัน ไม่เคยเป็นคนแบบนั้น!"
"……"
ถังเสี่ยวเชียนขวับตามองเขา ตอนแรกก็แค่ตั้งใจจะแหย่ฉินเฟิงเล่นเล็ก ๆ
เห็นว่าไม่ได้ผล นางจึงเล็งปืนยิงหลงเทียนเหย่กับหลี่เสียงคังคนละนัด
จัดการตัวประกันสองคนนี้เสร็จ นางก็รีบพุ่งตัวตรงไปด้านนั้นทันที
……
ปัง ปัง ปัง……
ฉินเฟิงสลับที่ตัวไปมาระหว่างรถหลายคัน
ชั่วเวลาแค่เสี้ยววินาที ทหารชายหญิงสองนายก็ถูกเขากำจัดออกจากการแข่งไปแล้ว
"หัวหน้า! เขาอยู่หลังรถดำ!"
รองหัวหน้ารู้ฝีมือของฉินเฟิงดี จึงรีบรายงานสถานการณ์ให้ถังเสี่ยวเชียนที่เพิ่งรีบมาถึง
ถังเสี่ยวเชียนโบกมือส่งสัญญาณ แล้วนำทีมล้อมรถคันดำนั้นทันที