จัดการแบล็กฟีนิกซ์เสร็จ ฉินเฟิงก็ขับรถพุ่งเข้าเมือง ใช้ความสามารถด้านสงครามแทรกซ้อมและฝีมือรบเดี่ยวที่หยั่งรู้ไม่ถึงคุ้มค่าออกมาหนุนแนวรบด้านหน้า
ระเบิดรถบัญชาการข้าศึก ถล่มจุดยิงของศัตรู ถอนฟันพลแม่นปืนฝ่ายตรงข้าม...
ฉินเฟิงเหมือนลูกข่างที่หมุนรัวไม่หยุด วิ่งโร่ไปทั่วทุกสมรภูมิในเมืองโดยไม่พักแม้แต่วินาที
สมรภูมิเหล่านี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก น้อยที่สุดสิบกว่าคน มากที่สุดก็ระดับหมวด การรบระดับกองร้อยแทบไม่มีเลย
นั่นคือลักษณะเฉพาะของการรบในเมือง เพราะอาคารหนาแน่นเกินไป ยิ่งรวมกลุ่มกันมาก ยิ่งโดนกระสุนปืนใหญ่ของศัตรูกวาดตายทั้งหมดง่ายขึ้น
ดังนั้นยามเช่นนี้จึงรบกันเป็นหน่วยเล็กกระจาย เปิดสมรภูมิตามถนน ตรอกซอกซอย หรือตึกสักหลังหนึ่ง
โชคดีที่นี่คือการฝึกจำลอง ถ้าเป็นสมรภูมิจริง เมื่อสงครามลุกลามมาถึงขั้นรบประชิดในเมือง ทั้งเมืองคงแหลกลาญเป็นร่างแหลกไปแล้ว และไม่รู้ว่าจะมีพลเรือนอีกเท่าไรที่ต้องไร้บ้านไร้ที่อยู่ หรือสูญเสียชีวิต...
เดิมฝ่ายแดงก็มีความได้เปรียบอยู่แล้ว พอฉินเฟิงเข้าร่วมสมรภูมิ ความได้เปรียบยิ่งทวีคูณ
แทบจะเรียกได้ว่าราวปลาได้น้ำ ตีฝ่ายน้ำเงินถอยร่นไปทีละก้าว
กว่าสามชั่วโมงต่อมา เมื่อแสงอรุณสีทองสาดส่องพื้นแผ่นดิน การฝึกจำลองขนาดใหญ่ครั้งนี้ก็ยุติลงในที่สุด
แม้ในเมืองจะยังมีทหารฝ่ายน้ำเงินตกค้างกระจัดกระจาย ที่ยังต่อสู้แบบกองโจรกับฝ่ายแดงอย่างดื้อรั้น
แต่ตอนนี้พวกเขาเพราะฐานบัญชาการฝ่ายน้ำเงินล่มสลาย ได้กลายเป็นวัวตัดลายเชือกไปเรียบร้อยแล้ว
แต่ละหน่วยของฝ่ายน้ำเงินไม่อาจสื่อสารถึงกันได้อย่างมีประสิทธิภาพในเวลาอันสั้น ย่อมยากที่จะจัดระบบการป้องกันที่แนบแน่น
หลังผู้บัญชาการฝ่ายน้ำเงินถูกตัดหัว ปกติต้องมีนายทหารใต้บังคับบัญชารับช่วงบัญชาการต่อ แต่น่าเสียดายที่ผู้บัญชาการระดับกองพลและกองพันน้อยใหญ่แทบตายหมดในสงครามครั้งใหญ่ก่อนหน้านี้