รถบรรทุกสะเทือนไปตามถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ
ในกระบะหลังมีเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งนอนง่วงซึม
ในความมืด พวกเขาพิงพากัน กอดกันแน่น
บ้างโตมาจากสลัม บ้างเร่ร่อนไม่มีที่อยู่ บ้างมีครอบครัวอบอุ่นสมบูรณ์
แต่ช่วงเวลานี้ พวกเขาทุกคนล้วนประมาท ขาดความระวังตัวเอง จนถูกพ่อค้าคนพากันลักพาตัวมา
แรกทีเดียวพวกเขาถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินของบ่อนการพนัน ช่วงเช้ามืดถูกยัดขึ้นรถทั้งหมด ไม่มีใครรู้ว่าจะถูกพาไปที่ไหน
ที่สุดรถก็หยุด เมื่อประตูรถเปิดออก ภายนอกมีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ยิ้มอย่างอ่อนโยน
"เด็ก ๆ ทุกคนเป็นอิสระแล้ว และปลอดภัยแล้ว"
ตอนแรกที่ได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนตอบสนองแบบเซื่องซึม
จนกระทั่งมีเด็กคนหนึ่งลุกขึ้นอย่างช้า ๆ และถูกชายเสื้อเชิ้ตขาวอุ้มลงจากรถ ทุกคนถึงกับรู้ตัวว่าพวกเขาดูเหมือนจะหลุดพ้นจริง ๆ แล้ว
มีคนดี ๆ มาช่วยพวกเขารึเปล่า?
มีเด็กชายคนหนึ่งหมอบแอบอยู่ท้ายสุด แววตาเต็มไปด้วยความระแวง
ถ้าฉินเฟิงอยู่ตรงนี้ เขาจำได้ทันทีว่าเด็กชายคนนี้คือเจ้าตัวเล็กที่เคยให้ข้อมูลสำคัญกับเขาในสลัมเมื่อก่อน
เด็กชายตั้งใจลงรถช้าที่สุด เพราะอยากสังเกตสถานการณ์รอบ ๆ ว่ามีโอกาสหนีหรือไม่
เมื่อเด็กทุกคนลงรถครบ ชายเสื้อเชิ้ตขาวยิ้มบอกว่า "เด็ก ๆ ไม่ต้องกลัวนะ ที่นี่ปลอดภัยสำหรับพวกเธอ ฉันเป็นคนช่วยพวกเธอออกมาจากมือพ่อค้าคน"
"ฉันจัดน้ำอุ่นกับอาหารอร่อย ๆ ไว้ให้แล้ว อาบน้ำ กินข้าว นอนพักให้เต็มอิ่ม แล้วฉันจะส่งพวกเธอกลับไปหาครอบครัว"
"แน่นอน ใครไม่อยากกลับก็อยู่ที่นี่ได้ ฉันจะให้ที่พักพิงพวกเธอเหมือนครอบครัวของพวกเธอเอง"