ในประเทศ ณ โรงพยาบาลฟื้นฟูรักษาแห่งหนึ่ง
เก๋อจื้อหย่งกับกัวไห่เทาสองคนฉวยโอกาสช่วงวันหยุดมาเยี่ยมจ้าวเผิงเฟยที่โรงพยาบาล
ช่วงนี้คนดูแลผู้ป่วยกำลังเข็นวีลแชร์พาจ้าวเผิงเฟยมานั่งตากแดดอยู่ในสวน
ทั้งสองถือของมา เพิ่งเดินเข้ามาก็เห็นตัวเขาเข้า จึงยิ้มแฉ่งเดินมาทางนี้ทันที
“โอ้ เจ้าเฒ่าจ้าว มาตากแดดหรือเปล่า”
“อากาศวันนี้ดีจริง ๆ พวกเรามาแล้วนะ”
เก๋อจื้อหย่งกับกัวไห่เทาเคยมามาก่อน คนดูแลผู้ป่วยรู้ว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมราชการของจ้าวเผิงเฟย จึงฝากตัวคนไข้ไว้กับพวกเขา
จ้าวเผิงเฟยตอนนี้แทบไม่ต่างจากคนต้นไม้ เหลือเพียงการกิน การนอน และพฤติกรรมขั้นพื้นฐานเท่านั้น
ทั้งสองเข็นเขาไปจอดข้าม้านั่งยาวที่มีแสงแดดส่องถึง นั่งลงแล้วจัดท่าทางให้เขา หันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์เหมือนดอกทานตะวัน เพื่อให้รับแสงได้อย่างเต็มที่
กัวไห่เทาควักกล่องทุเรียนเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า เก๋อจื้อหย่งทำหน้ารังเกียจทันที “เฮ้ย นึกว่าทำไมเดินมาไกล ๆ มันเหม็นอะไรขนาดนั้น นึกว่านายเหยียบขี้หมาซะอีก”
“ให้ซื้อผลไม้มาหน่อย นายไปซื้อทุเรียนมาทำไม ใครเขามาเยี่ยมคนไข้ด้วยของอย่างนี้กัน”
กัวไห่เทาแกะพลาสติกถนอมอาหารออก กลิ่นหอมเหม็นปนกันลอยออกมาทันที
โชคดีที่อยู่กลางแจ้ง ถ้าเอาของอย่างนี้ออกมาในห้องคนไข้ พยาบาลคงถือไม้กวาดตีพวกเขาออกไปจากโรงพยาบาลแล้ว
กัวไห่เทายิ้มแล้วพูดว่า “นายเองด่านั่นสิที่บอกว่านาน ๆ ไม่ได้มา ให้ซื้อของดี ๆ มาหน่อย ร้านผลไม้นี่ไม่มีอะไรแพงไปกว่าอันนี้แล้ว ยิ่งกว่านั้นมันคือราชาแห่งผลไม้เขตร้อน ขนาดมันเหม็นแท้ ๆ แต่กินแล้วอร่อยมากเลย”