การชนครั้งนี้ของหลี่เจียเซิ่งทำให้ไอ้พวกอันธพาลที่เหลืออีกสองคนต้องตาค้าง
ไม่คิดเลยว่าสี่คนล้อมหนึ่ง ไอ้เฮงซวยนี่จะยังกล้าอวดดีขนาดนี้?
ไอ้พวกแก เป็นอะไรไปเนี่ย ยืนโง่อยู่ทำไม! ฟันให้ตายมันเลย!
ไอ้ที่ล้มอยู่บนพื้นเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยวไปหมด คลานลุกไม่ขึ้นเสียที
เห็นลูกน้องที่เหลือยืนนิ่งไม่กล้าเข้าไป มันก็เลยตะโกนด่าออกมาด้วยความโกรธ
วินาทีถัดมา สองไอ้ที่ถือขวดฟันก็พุ่งเข้าหาหลี่เจียเซิ่ง แต่หลี่เจียเซิ่งในตอนนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มเมื่อก่อนที่แค่เห็นเลือดก็ขาสั่นตัวสั่นจนไม่รู้จะทำอะไรแล้ว
เขาหยิบกระดานไม้ข้าง ๆ ขึ้นมาใช้เป็นของป้องกัน
เกี๊ยะ เกี๊ยะ! ใบดาบฟันลงบนไม้ทั้งหมด
จากนั้นเขาเตะเข้าที่เป้ากลางของคนหนึ่ง แล้วฟาดกระดานไม้เข้าที่หน้าอีกคนเต็ม ๆ
ใช้เวลาแค่ครู่เดียวก็ล้มสองคน หลี่เจียเซิ่งหยิบขวดฟันบนพื้นขึ้นมา แล้วเดินไปทางสองไอ้ที่โดนชนล้มไปก่อนหน้านี้
ไอ้สองคนนี้ปกติก็แค่พวกชอบรังแกคนอ่อนแอกลัวคนเก่ง เคยต่อยต่อกับนักสู้ของจริงที่ไหน
เห็นหลี่เจียเซิ่งเงื้อดาบฟันเข้ามา คนหนึ่งตกใจหนีกระเจิง อีกคนบาดเจ็บหนักก็คุกเข่าลงตรง ๆ แล้วจูบปลายรองเท้าหลี่เจียเซิ่งไม่หยุด
"ไว้ชีวิตผมเถอะ ไว้ชีวิตด้วย ผมไม่กล้าอีกแล้ว ไม่กล้าอีกแล้วจริง ๆ"
"หนีไป!"
"ครับ ๆ ๆ......"
ไอ้นี่เพิ่งจะวิ่งหนี หลี่เจียเซิ่งก็เงื้อด้านหลังดาบขึ้นฟาดเข้าที่หัว ทำให้มันหมดสติล้มลง
"ให้หนีก็หนีจริงเหรอวะ"
จัดการสี่คนนี้เสร็จ หลี่เจียเซิ่งมองไปทางไกล ๆ เป็นห่วงว่าฝั่งหลงเทียนเหยจะเกิดเรื่อง จึงรีบหิ้วดาบไปช่วยทันที
ที่จริงแล้ว ฝั่งหลงเทียนเหยก็ประสบปัญหาจริง ๆ เพราะคนที่ไล่ล่ามันหนึ่งคนมีปืนในมือ