“หัวหน้า!”
ณ บ่อนพนันแห่งหนึ่งในท้องถิ่น
ชายวัยกลางคนใส่เสื้อลายสีสันฉูดฉาด เปิดคอเสื้อโชว์ขนอก กำลังเล่นไผ่จิ้วอยู่
ขณะนั้น ลูกน้องคนหนึ่งรีบร้อนคลานเข้ามาจากด้านนอก เพิ่งจะก้มตัวลงจะรายงานอะไรบางอย่าง ก็ถูกเขาผลักออกไปเต็มแรง
“ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังยุ่งอยู่! รอฉันเล่นจบเกมนี้ก่อนแล้วค่อยพูด!”
“เปิดไพ่ เปิดไพ่ คู่เซียนฟ้าสุดยอด!”
“มา ๆ ๆ จ่ายเงิน จ่ายเงิน!”
ระหว่างที่กำลังเก็บเงิน คนเสื้อลายหันมายิ้มแฉ่ง ถามลูกน้องเมื่อครู่ว่า “ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร?”
ลูกน้องรีบก้มตัวกระซิบข้างหู “หัวหน้า มีสองคนที่ท่าทางน่าสงสัย กำลังเดินสอบถามเรื่องคนหายกับเด็กหายไปทั่วเมือง”
“อือ?”
ชายเสื้อลายหันกลับมา ใบหน้าเผยรอยยิ้มเล่น ๆ “เป็นตำรวจ หรือพวกองค์กรภาคประชาชน?”
ลูกน้องส่ายหัว “น่าจะไม่ใช่ตำรวจ เหมือนนักสืบเอกชน หรือไม่ก็นักข่าวอะไรทำนองนั้น”
ชายเสื้อลายลุกขึ้นยืน บิดคอไปมา กระดิกสะโพกหลวม ๆ “งั้นก็ไม่มีอะไรต้องกังวล ไปหาคนไม่กี่คนจัดการพวกมันซะ ฉันไม่ชอบให้ใครมาขัดขวางธุรกิจของฉันบนแดนของฉัน”
“ครับพี่ใหญ่ ผมจัดการให้เลย”
ลูกน้องเพิ่งจะก้าวออกไป ก็ถูกชายเสื้อลายเรียกไว้
เขาโบกมือเรียก เมื่อลูกน้องหันกลับมา ก็คว้าบ่าเขาไว้แล้วบอกว่า “อีกสองวันจะถึงงานเทศกาลแล้ว ตอนนั้นคนจะเยอะจากทุกที่ ใหญ่เล็กชายหญิงแก่หนุ่ม รวมถึงนักท่องเที่ยวต่างชาติด้วย”
“สั่งพวกใต้สังกัดให้ตาคมขึ้นช่วงนี้ด้วย ตอนนั้นเราจะฉวยโอกาสกลางความโกลาหลลงมือครั้งใหญ่ซะทีเดียว พี่น้องจะได้กินดีอยู่ดีกันทั้งคณะ”