“ผู้บัญชาการหลง?”
ฉินเฟิงมองคนที่เดินเข้ามา ดวงตาเบิกโพลง เต็มหน้าไปด้วยความประหลาดใจ
เขาไม่คิดเลยว่า ผู้บัญชาการเขตรบภาคตะวันตกอย่างหลงเจิ้นกั๋ว บิดาของหลงเทียนเหย่ จะเป็นรุ่นพี่ร่วมรบคนสำคัญของพี่ใหญ่พิษ
หลงเจิ้นกั๋วสวมแจ็กเก็ตกันลม อุ้มเบียร์สองลังเดินมาพร้อมรอยยิ้ม “ไง หน้าตาตื่นตะลึงขนาดนั้นเลยเหรอ”
ฉินเฟิงรีบวางมือแบบทหาร “ท่านผู้นำ ผมไม่คิดว่าท่านจะเป็น......”
หลงเจิ้นกั๋ววางเบียร์ลง “แล้วทำไมข้าไม่มีสิทธิ์เป็นล่ะ”
ฉินเฟิงอึ้งไปชั่วขณะ ใช่สิ ทำไมหลงเจิ้นกั๋วถึงเป็นไม่ได้
เมื่อเขาเป็นผู้บัญชาการที่หนุ่มที่สุดในประเทศ มันก็บอกอะไรบางอย่างได้อยู่แล้ว
คิดให้ดีๆ ในหลายเรื่อง เขามักมีสายตามองไกลเป็นเลิศ
รวมถึงเรื่องจบโรงเรียนนายร้อยแล้วให้หลงเทียนเหย่ติดตามไปอยู่ข้างกาย กับเมื่อไม่นานมานี้ที่จัดให้หลงเทียนเหย่ไปปฏิบัติภารกิจในต่างแดนพร้อมกับเขา
เมื่อเชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าด้วยกัน ความประหลาดใจของฉินเฟิงก็ลดลง ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป
หลงเจิ้นกั๋วเดินไปที่ริมน้ำ มองไปทางพี่ใหญ่พิษที่กำลังตกปลา “ตกได้หรือยัง แต่งตัวโชว์โปสอยู่นี่”
พี่ใหญ่พิษไม่เหลียวหลัง “เรื่องข้า ไอ้เจ๊กอย่างแกจะไปยุ่งอะไร”
หลงเจิ้นกั๋วไม่โกรธไม่ขุ่นเคือง ยื่นมือจะแย่งเบ็ดในมือของอีกฝ่าย “ขอโยนสักสองทีดิ ให้แกเห็นๆ ว่าอะไรคือการตกปลาที่แท้จริง”
ฉินเฟิงแรกทีอยากยื่นเบ็ดของตัวเองให้ แต่หลงเจิ้นกั๋วเหมือนเด็กแก่ตัวดี ยืนกรานจะแกะเบ็ดของพี่ใหญ่พิษไม่ปล่อย
ยังยืนกรานว่าตำแหน่งนี้ฮวงจุ้ยดี ตกปลาง่าย แล้วก็ดันพี่ใหญ่พิษออกไปจากจุดนั้นซะเลย
แท้จริงแล้ว ฉินเฟิงตั้งใจจะไปตามพี่ใหญ่พิษไปทางหลัง จะดูว่ามีอะไรให้ช่วยลุงเหลาไหม แต่ก็ถูกหลงเจิ้นกั๋วเรียกหยุดไว้