"เมื่อกี้นั้น นายหมายความว่าไง?"
ฉินเฟิงอาศัยจังหวะเข้ามาหยิบของในรถ ดึงตัวอาหลีมาไว้ ตั้งใจจะถามให้ชัดเจน
อาหลีหันหน้าไป พัดผมปรงที่ร่วงลงมาอย่างสบาย ๆ แล้วเก็บไว้ข้างหู
ท่าทีทั้งคล่องแคล่วเฉียบแหลม แต่ก็แฝงความอ่อนหวานแบบสาว ๆ เอาไว้
เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ "หมายความว่าอะไรนะ?"
ฉินเฟิงสงสัย "ทำไมต้องแสร้งทำตัวให้ดูสนิทสนมกับฉัน ราวกับว่าเราสองคนมีอะไรกัน?"
อาหลีตอบ "นายว่าไงล่ะ?"
"นาย...อยากช่วยฉัน?"
"ตอบถูกแล้ว"
"เป็นคำสั่งของพิษณุให้นายทำแบบนี้?"
"ก็...ไม่ใช่ เป็นความคิดของฉันเอง"
อาหลีออกแรงหิ้วกล่องใบใหญ่ออกมาจากท้ายรถ ข้างในบรรจุน้ำแข็งเต็ม "อย่าคิดว่ามีแต่นายคนเดียวที่โดนรีบรัดเรื่องแต่งงาน ฉันก็หนักใจไม่แพ้กันนะ ดังนั้น นายจะเข้าใจว่าเป็นการช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็ได้"
"นายเป็นโล่กำบังให้ฉัน ฉันเป็นโล่กำบังให้นาย แบบนี้จะได้ลดปัญหายุ่งยากไปได้มาก"
ฉินเฟิงมองเธอ "ทำแบบนี้มันมีประโยชน์จริงเหรอ?"
อาหลียิ้ม "แน่นอนว่ามี ไม่งั้นนายคิดว่าก่อนหน้านี้ฉันเป็นคลั่งรักหน้ามืดตามัวเหรอ? ทุกคนรู้กันดีว่าการแต่งงานเป็นภารกิจทางการเมืองที่สำคัญมาก"
"ถ้านายไม่อยากแต่งงานเร็วขนาดนั้น แต่ก็อยากเป็นพลเอกเร็ว ๆ ก็ทำตามที่ฉันบอก การันตีว่านายจะขึ้นฝั่งได้อย่างราบรื่น"
"แน่นอนว่าถ้าเป็นคนอื่นอาจเป็นการเสียแรงเปล่า แต่ฉันไม่เหมือนใคร เพราะฉันมีคนหนุนหลัง"
ต้องยอมรับว่าข้อเสนอนี้ทำให้ฉินเฟิงใจสั่น
คุณูปการในกองทัพ เขาสะสมไว้มากพอแล้ว
เพียงแค่ทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ แล้วรอจังหวะที่เหมาะสมอีกหนึ่งครั้ง เขาก็จะก้าวขึ้นบันไดนั้นอย่างชอบธรรม
ทหารที่ไม่ฝันอยากเป็นพลเอก ไม่ใช่ทหารที่ดี — ความฝันนี้ฉินเฟิงฝันมาตั้งแต่สมัยอยู่หน่วยฝึกทหารใหม่จนถึงวันนี้