“อย่าวิ่ง! อย่าวิ่งสิวะ!”
“ไอ้ตัวดีทั้งหลาย วัน ๆ กินแค่อาหารสัตว์ ทำไมถึงวิ่งเร็วซะขนาดนี้วะ!”
เบื้องหลังฟาร์มเลี้ยงสัตว์ของกองทัพแห่งหนึ่ง ที่นี่คือศูนย์เพาะพันธุ์กระต่าย
ตอนนี้ พ่อใหญ่อ้วนอายุราว 60 ตัว กำลังคาดผ้ากันเปื้อน โค้งก้นตะโกกันกระต่ายไปทั่วลาน
พ่อใหญ่อ้วนเห็นดู่เสอกับฉินเฟิงสองคนเดินมาแต่ไกล จึงยกหน้าขึ้นอย่างหอบหายใจแล้วตะโกนเสียงดัง
“เถี่ยปา! แกบัญดานี่ไปไหนมาถึงช้าจัง! รีบช่วยจับกระต่ายเร็ว! มันวิ่งเร็วเหี้ย ๆ!”
“มาแล้ว”
ฉินเฟิงเหลือบตาเห็นดู่เสอกางแขนเสื้อ กระโดดข้ามรั้วลงไปช่วยพ่อใหญ่อ้วนจับกระต่าย
ภาพตรงหน้านี่มันขัดตาสุด ๆ ไปเลย
ยิ่งพอได้ยินพ่อใหญ่อ้วนเรียกดู่เสอว่า “เถี่ยปา” เขาเกือบหัวเราะจนมีฟองน้ำมูกหลุดออกมา
แต่แค่อึ้งไปแป๊บเดียว ฉินเฟิงก็ลงมือคล่องแคล่วไม่ต่างกัน กระโดดข้ามรั้วเข้าไปช่วยจับกระต่ายด้วย
ก็เพราะยศของพ่อใหญ่อ้วนคือจ่าใหญ่ชั้นหนึ่ง ซึ่งต้องรับราชการในกองทัพมาแล้วอย่างน้อย 24 ปี เป็นราชันนักรบที่แท้จริง
อีกอย่าง การที่เขาเรียกดู่เสอได้สนิทขนาดนี้ ย่อมหมายความว่าดู่เสอเป็นหนึ่งในรุ่นพี่ร่วมอาวุธ อาจจะเป็นคนเก่าของฟาร์มก็ได้
ก็อย่างในนิยายไง พวกตัวใหญ่ตัวใหญ่ ไม่ชอบปลอมตัวเป็นขอทานไปชี้ทางเด็กหนุ่มสาวที่หลงทาง ก็ชอบไปขับรถรับส่งผ่านแอปแล้วหลงรักป้าแตกครรภ์หมดสภาพ
สรุปคือ เอาใจให้ติดในสูตร “ปลอมเป็นหมู กินหมาได้” สุดๆ ติดดิน
ซวิ่ง!
ฉินเฟิงเล็งจังหวะถูก กระแทกตัวลงไปแบบเสือกระโจน
มือซ้ายมือขวาคว้ากระต่ายได้คนละตัว
ได้ก่อนสองคนนั้นเสียอีก หิ้วหูกระต่ายสองตัวยกขึ้น