สำหรับความสูงที่แม้แต่การจูบยังต้องให้อูหลีโน้มตัวลงมาแล้ว ความสูงขนาดนี้ทำให้ตอนที่ไฉเสี่ยวหมี่ประคองเขาเดิน ทุกย่างก้าวเหนื่อยแทบขาดใจ
แต่เจ้าคนนี่กลับไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ เอนตัวหันข้างแล้วยื่นหน้าเข้ามาหาเธอ ขวางทางเธอไว้เฉย ๆ แล้วยังจ้องเธอเขม็ง "หมี่หมี่ เจ้าได้ยินที่ข้าพูดเมื่อครู่หรือไม่ เจียงจืออวี่ด่าว่าเจ้านี่"
"เขาด่าเจ้า เจ้าก็ด่ากลับไปสิ"
"เจ้าช่วยด่าแทนข้า"
"ปากเจ้าขนาดนั้น ยังต้องให้ข้าช่วยอีกหรือ"
"ต้องช่วย" เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกหนึ่งนิ้ว "ข้าต้องการเจ้าเท่านั้น"
ชายหนุ่มเมามายคล้ายเด็กดื้อที่เอาแต่ใจ รู้ทั้งรู้ว่าเธอมองไม่เห็นทาง กลับยิ่งยื่นหน้าเข้ามาพิงแก้มเธอ หน้าผากชนหน้าผากไม่ยอมขยับ
นางจึงวุ่นมือไปหยิกเอวเขาเบา ๆ "อย่าขวางทางข้าสิ!"
เขาเจ็บตัว เสียงต่ำ ๆ แหบ ๆ หลุดออกจากลำคอ "อื้อ..."
เสียงลมหายใจสั้น ๆ ต่ำ ๆ กลับทำให้นางหน้าแดงไปหมดโดยไม่เป็นระเบียบ
ไฉเสี่ยวหมี่สะดุดเท้าอย่างแรง เกือบพากันล้มคว่ำลงกับพื้น
สงสัยว่าอีกฝ่ายจงใจยั่วเย้า แต่ก็ไม่มีหลักฐาน
ในช่องว่างที่มองทาง นางเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เห็นเพียงชายหนุ่มขนตายาวปรยปราง คิ้วดั่งภูเขาอันไกล ริมฝีปากสีชมพูเย็นเฉียบ กลิ่นเหล้าแผ่ซ่านทำให้หางตาฉายแววเย้ายวน
แสงเทียนเต้นระยิบระยับในดวงตาเขา ท่ามกลางความมึนเมาแผ่ออร้ายกาจน่าหลงใหลถึงเพียงนั้น
นางสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย "ข้าว่าเจียงจืออวี่พูดถูก"
นี่มันช่างงดงามเสียจริง ๆ
ปีศาจเสน่หาชั้นยอดโดยแท้
คำพูดนี้แทงใจเขาอย่างจัง พอใกล้จะพยุงถึงเก้าอี้กลม เขากลับเอนตัวไปทางหนึ่งอย่างกะทันหัน ไฉเสี่ยวหมี่ตกใจแทบขาดใจ คิดว่าจะชนมุมโต๊ะ แต่กลับถูกเขาคว้าไว้ทั้งตัวอย่างง่ายดาย แล้วเธอก็ทรุดลงไปในอ้อมแขนเขา
อูหลีพิงขอบโต๊ะ กางแขนปกป้องนางไว้ แขนเสื้อสีแดงกวาดผ่านโต๊ะหนังสือ ทำกระดาษปลิวร่วงหล่นไปหลายแผ่น
"ให้เจ้าช่วยเขาพูดสินะ" มุมปากเขายกขึ้น ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ตกใจหรือไม่?"