หงเซียวจากไปแล้ว
ไฉเสี่ยวหมี่จ้องมองเงาร่างสีแดงเล็ก ๆ ที่กลืนหายไปกับแสงจันทร์
จู่ ๆ ก็รู้สึกว่านางเป็นดั่งลำแสงอันเจิดจ้าท่ามกลางราตรีอันหนาวเหน็บ
นางนึกถึงเรื่องนางเงือกน้อยที่เคยเล่าให้ฟัง
ในตอนจบของเรื่องเดิมเขียนไว้ว่า
บัดนี้ดวงอาทิตย์โผล่พ้นทะเลขึ้นมาแล้ว แสงแดดอ่อนโยนและอบอุ่นทอดลงบนฟองคลื่นเย็นเฉียบ เพราะนางเงือกน้อยมิได้รู้สึกถึงความดับสูญ
แล้วนางเงือกน้อยก็มิได้หายไปดั่งฟองคลื่น กลับทนผ่านความยากลำบาก กลายเป็นผู้กว้างขวาง ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับธิดาแห่งเวหา
"หมี่หมี่"
ไฉเสี่ยวหมี่ได้ยินอูหลีเรียก จึงเพิ่งจะรู้สึกตัว หันกลับไปมองเขา "เป็นอะไรหรือ?"
แก้มของเขามีสีแดงจาง ๆ สายตาคล้าด้วยความเมา เฉื่อยชาติ้นขึ้น เปิดออกเป็นซอกเล็ก ๆ มองนาง
"เจ้าไม่ชอบดูพลุหรือ?" เขาเอ่ยเสียงเบา "ข้าเตรียมพลุไว้ชุดหนึ่ง จะมอบให้เจ้า"
เสียงเพิ่งจะขาด เขาก็จับข้อมือนาง พานางไปที่หน้าต่างแถวที่หันไปทางทิศตะวันออกซึ่งกว้างขวางที่สุด หนึ่งบาน สองบาน สามบาน เขายื่นมือผลักหน้าต่างทุกบานเปิด ลมราตรีพัดความเย็นโชยเข้ามา พัดเอาเปลวเทียนแดงทั่วห้องสั่นไหวเล็กน้อย
"เฝ้าอยู่หน้าต่างให้ดี"
เขาปล่อยมือนาง ถอยหลังหนึ่งก้าว จ้องตานาง ประหนึ่งกำลังสั่งเสียเรื่องสำคัญยิ่ง "เจ้าจงยืนอยู่ที่ตำแหน่งนี้ มองท้องฟ้าให้ดี ห้ามกะพริบตาเด็ดขาด"
เสียงเพิ่งขาด เขาก็หมุนตัว
ร่างพุ่งออกไปนอกหน้าต่างแล้ว
ไฉเสี่ยวหมี่ตะลึงอยู่กับที่ เนิ่นนานจึงจะกะพริบตาได้ที