มาๆ ทุกคนมารับการ์ดเชิญคนละใบ ไปกินงานแต่งกันจ้า~สุขสันต์วันหยวนเซียว~!
เสียงพิณขับกล่อม กลองร่ำร้อง คลื่นเสียงซ้อนทับกับคลื่นสีแดง
วันนี้ศาลาหวนอิน ไร้ซึ่งสุรากับเนื้อที่เคยมีแต่ก่อน กลับกลายเป็นภาพชีวิตอันอบอุ่นของผู้คน
ชั้นห้าของศาลาแดงระยับดั่งสายน้ำไหลหลาก ทอดตัวลงมาจากชายคาพระจันทร์เสี้ยว ใต้ระเบียงแขวนโคมแดงคู่ใหญ่ บานหน้าต่างติดมงคลกระดาษรูปคู่ บนต้นไม้เก่าแก่ที่เคยมีชิงช้าแขวนอยู่ก็ยังผูกเชือกแดงไว้เต็มไปหมด พลิ้วไหวตามสายลม ดั่งเส้นด้ายแดงนับพันที่ทอดไปสู่เหล่าผู้คน
เหล่าหญิงงามต่างเปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงของสตรีทั่วไป ในที่สุดก็ไม่ต้องแต่งตัวโป๊เปลือยอีก และไม่ต้องเอาใจแขกผู้มีอุปการคุณ
วันนี้ พวกนางก็เป็นแขกเหมือนกัน
บางคนยืนพิงราวระเบียงมองดูขบวนด้วยความแปลกตา บางคนยิ้มแย่งกันกินขนมมงคล แม้แต่พวกบ่าวไพร่ที่ปกติไม่ค่อยได้โผล่หน้าก็ยังแทรกตัวเข้ามาในฝูงชนเพื่อขอรางวัล
“ชาตินี้จะมีคนดีๆ สักคนไหมที่พาข้าหลุดจากที่นี่ไป” ไม่รู้ว่าหญิงงามคนไหนพูดด้วยเสียงสะอื้นไห้ แล้วนางก็ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดตา ยิ้มพร้อมกับดึงมือเพื่อนสาวข้างกาย “พี่สาวเอ๊ย ไม่งั้นเราสองคนก็แต่งกันเองไปเสียเลย ให้มันรู้แล้วรู้รอดว่าเราได้แต่งงานสักครั้ง”
ประโยคเดียวทำให้ผู้คนทั้งกลุ่มร้องไห้แล้วก็หัวเราะ
“ถึงเวลามงคล—”
เสียงสูงแหลมตัดผ่านความวุ่นวาย ฝูงชนเงียบลงทันที
สาวน้อยสวมชุดเจ้าสาวกับมงกุฎทองคำ ก้าวออกมาอย่างช้าๆ สายสร้อยหงส์ทองคำที่คาบลูกปัดห้อยระย้าทอดยาวลงมาที่หน้าผาก ปิ่นห้อยพู่ระบายรูปปลาเงินสั่นไหวตามย่างก้าว แลเห็นใบหน้าเปรียบดังภาพวาด ริมฝีปากแดงดั่งผลเชอรี่
นางใช้พัดบังหน้า บนพัดปักลวดลายคู่หงส์เล่นน้ำ ชวนให้คนกับดอกไม้สะท้อนกันงามตา
กะละมังไฟกำลังลุกโชน
นางยกกระโปรงก้าวข้ามกะละมังไฟ ชายกระโปรงเส้นทองเปล่งประกาย ราวกับคนในภาพวาด