เสียงจากทางนี้ปลุกบรรดาสาวใช้ที่อยู่ข้างเตียงให้ตื่นขึ้น
หนึ่งในนั้นเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าของไฉเสี่ยวหมี่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ชี้หน้าพร้อมร้องไห้ด่าไปว่า “ทั้งก็เพราะเจ้า! ทั้งหมดก็เพราะเจ้า คุณชายถึงต้องไปร่วมชิงชัยธนูจันทร์เสี้ยวนั่น!”
สาวใช้หลายคนแม้ไม่เคยพบหน้าไฉเสี่ยวหมี่มาก่อน แต่ภาพวาดในห้องหนังสือก็มีอยู่นับไม่ถ้วน
นานวันเข้าก็จำใบหน้าของหญิงผู้นี้ขึ้นใจ
คุณชายเคยบอกว่า พอได้ตัวหญิงในภาพมาเป็นภรรยาเอก จะปลดพวกนางทั้งหมด ไม่ว่าเป็นสาวใช้ปลุกนอน หรือนางละครฟ้อนรำ ล้วนไม่ต้องการอีก
แม้แต่ในช่วงที่หมดสติ ปากก็ยังละเมอเรียก
บ้างว่า “เสี่ยวหมี่” บ้างว่า “หมี่เอ๋อร์”
ทว่า ทันทีที่สาวใช้นางนั้นพูดจบ นิ้วที่ชี้ไปที่ไฉเสี่ยวหมี่ก็หักกลับอย่างกะทันหัน งอขึ้นไปด้านบน
“อ๊า——!”
นางร้องโหยหวนพร้อมกุมมือนาง สาวใช้ที่เหลือตกใจจนพร้อมใจกันเอามือปิดปาก
เจียงจืออวี่รีบก้าวขึ้นไปข้างหน้าดูบาดแผลทันที
ช่างมีเรื่องวุ่นวายเหลือเกิน ไฟไหม้ที่หัว แล้วก็บาดเจ็บที่ท้าย เขาดูแลที่นี่ก็ต้องดูแลที่นั่น หรือว่าสิ่งสกปรกในร่างของโอวหยางรุ่ยจะออกอาละวาด?
เห็นนิ้วนั้นงอจนโค้งเกินจริง ยิ่งจะหักออกจากกัน ไฉเสี่ยวหมี่จึงตั้งสติได้ว่องไว หันกลับไปจับมืออูหลีไว้แน่น พลางขัดขวางการกระทำที่น่ากลัวยิ่งกว่าของเขาอย่างเงียบ ๆ
นางเห็นแล้ว สายตาของเขาจับจ้องไปที่ลำคอของสาวใช้นางนั้นแล้ว
“หลี่หลี่”
นางกำมือเขาแน่น แล้วเรียกเบา ๆ
อูหลีเป็นคนที่เก่งในการปกปิดตนต่อหน้าผู้อื่นอย่างยิ่ง หากใครได้เห็นด้านโหดร้ายของเขา ผู้นั้นก็ต้องไม่อาจมีชีวิตอยู่รอด
ดังนั้น ในสายตาของเจียงจืออวี่พวกเขา มากที่สุดก็แค่อธิบายว่าเขาอารมณ์ไม่ดี ไม่เคยคิดเชื่อมโยงเขากับความโหดเหี้ยมฆ่าคน
แต่ในยามนี้ กลิ่นอายสังหารในดวงตาเขาพลุ่งพล่านราวกับจะทะลวงผิวหนังออกมา ไม่อาจซ่อนเร้นได้อีก