แมวขาวถอนหายใจยาวอย่างหม่นหมอง
“ผู้อาวุโสรักเจ้าในฐานะรุ่นน้องจริงๆ จึงเอ่ยเตือนสติเจ้าอีกสักคำ” มันหยุดไปครู่ เสียงแหบพร่าของชราดังก้องต่ำลง
“ข้าท่องแดนดินมานานหลายปี สังขารผ่านพบเรื่องราวมามากมาย จึงพบว่า ความชั่วให้กำเนิดอัปมงคล ความดีให้กำเนิดสิริมงคล จิตใจหากเป็นพิษ ร่างกายย่อมแปดเปื้อน”
“บางสิ่งหยั่งรากลึก สืบทอดรุ่นสู่รุ่น ดินเลวไม่อาจงอกต้นไม้ดี”
พูดพลาง สายตาของมันเฉียดไปทางหลังมือของนางอย่างไม่เป็นทางการ
“เสี่ยวหมี่น้อยเอ๋ย รอยสักบนหลังมือของเจ้าเมื่อก่อน หายไปไหนแล้ว?”
ไฉเสี่ยวหมี่ก้มหน้าลง มองหลังมือที่เรียบเนียนของตน
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาประกอบมุมมองก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลโดยไม่ตั้งใจ
อูหลีไม่รู้ว่ามาที่ลานนี้ตั้งแต่เมื่อใด พิงอยู่บนหินเทียมริมสระน้ำ ในมือหยิบชิ้นหนึ่งอัลมอนด์กรอบ
นางเป็นคนปากไม่ค่อยอยู่นิ่ง ชอบกินของว่าง ดังนั้นตัวเขาจึงเตรียมไว้เสมอ
ส่วนอัลมอนด์กรอบในมือเขาเวลานี้ ก็เป็นของหวานที่นางตั้งใจเก็บไว้กินเป็นชิ้นสุดท้าย ที่สุดท้ายก็ไม่อยากกินที่สุดในวันนี้ กลับถูกเขาจิ้มออกมาชิ้นเล็กชิ้นน้อย ใช้ปลายนิ้วขยี้จนละเอียด แล้วโรยลงในสระน้ำอย่างประณีต
ปลาทองในสระได้กลิ่นหอมจึงว่ายเข้ามา รวมตัวกันแน่น ปากปลาเปิดปิด กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
ชายหนุ่มมีรอยยิ้มจางๆ อยู่ที่มุมปาก สายตามองข้ามผิวน้ำ ทอดยาวไปทางนางอย่างเชื่องช้า
ราวกับจะพูดว่า หากเจ้าอังไม่กลับมา ปลาพวกนี้ก็จะกินแทนเจ้าหมดแล้ว
ช่างเป็นสีหน้าที่ชั่วร้ายเสียจริง
ช่างเป็นกลอุบายของเด็กน้อยเสียจริง
แต่กลับนางมองเห็นชัดเจนถึงในส่วนลึกของดวงตาเขา ที่นั่นซ่อนความกระวนกระวายที่ยังไม่ทันได้ซ่อนเร้น และความเหงาหงอยจางๆ
ต้องโทษที่นางคุยกับมันนานเกินไปแน่ๆ
เด็กน้อยชัดๆ
ในใจไม่พอใจแทบตาย แต่กลับยิ้ม แล้วแสดงออกมาในแบบที่อ้อมค้อมและอดกลั้น
*
และในส่วนลึกใต้ดินใต้ศาลา ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
แมลงกู่ตัวเล็กๆ กำลังหมอบนิ่งอยู่ อาณาเขตม่านพลังกั้นของแมวขาวตั้งอยู่บนผิวดิน แต่ไม่เคยลึกไปถึงใต้ดิน