เจ้าสุนัขจิ้งจอกน้อยในใจยังมีท่าทีหวาดเกรงอูหลีอยู่บ้าง ราวกับเชื่อฟังคำสั่ง ฉกสิ่งของแล้ววิ่งหนีไปทันที
“หลี่หลี่ เจ้าช่างใจกว้างนัก เสื้อผ้าตัวหนึ่งพูดไม่เอาก็ไม่เอา” ไฉเสี่ยวหมี่เลิกคิ้วมองเขา “ตั้งแต่เมื่อใดเจ้าถึงได้รักความสะอาดยิ่งกว่าข้าเล่า?”
“เจ้าก็ไม่ได้บอกว่าจะเอาไปใส่เอง มิใช่หรือ มิหนำซ้ำยังจะเอาไปห่มให้ผู้อื่นอีก”
ชายหนุ่มไม่ค่อยจะงอนตนนัก คนเช่นนี้ยากจะเอ่ยปาก แต่ครานี้กลับเม้มปากแน่น พึมพำเสียงเบา ๆ “หากข้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเจ้าจะเอาไปใช้ห่อตัวผู้อื่น ข้าก็คงไม่ถอดมันออกมาให้”
เสียดายที่เขานึกว่าเป็นนางจะเอามาใส่เองเสียอีก
“เมื่อครู่เพิ่งชมเจ้าว่าใจกว้าง คราวหน้าเจอเรื่องเช่นนี้อีก ข้าคงไม่หาเจ้าให้ช่วยแล้ว” ไฉเสี่ยวหมี่ส่งเสียงหึน้อย ๆ แสดงท่าทีจะแก้เสื้อของตนเอง “ข้าถอดของข้าเอง ก็คงได้กระมัง?”
“เฮ้ย! เจ้าจะทำอะไร!”
อูหลีรีบเอามือไปจับมือของนางไว้แน่น แล้วรวบชายเสื้อให้กระชับมั่น
แม้แต่แตงโมในมือก็ไม่ทันได้ระวัง จะร่วงหล่นลงดินอยู่รอมร่อ หงจีโอพุ่งตัวออกมารองรับด้วยลำตัวเป็นเบาะรอง น้ำหนักกระแทกลงมาทำให้ดวงตางูแทบถลนออกมา
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร กลางวันแสก ๆ ที่ไหนมีสาวน้อยที่ไหนแก้ผ้าแก้ผ้าได้ตามอำเภอใจเช่นนี้?”
เสียงของชายหนุ่มกดความโกรธบาง ๆ ไว้ เขารู้ดีว่าเสื้อนอกชั้นนี้เมื่อแกะออก ข้างในก็เป็นเพียงผ้าบางสีบางเบา ไหล่ขาวผ่องและต้นคองดงามใต้ผ้าบางแทบจะมองเห็นได้หมด
“ก็เจ้าบอกเองมิใช่หรือว่าคราวหน้าไม่ให้ยืม ข้าก็เลยต้องถอดของตัวเองให้เขาห่มไงเล่า”
“...ข้า... ข้ายืมให้ก็ได้มิใช่หรือ?” อูหลีกัดฟันพูดพลางก้มลงรวบชายเสื้อของนางให้กระชับอีกครั้ง นิ้วมือพลันว่องไวเวลาผูกเงื่อน รวบเป็นดอกไม้ประดับขนาดใหญ่บนหน้าอกให้