"จะแอบชำเลืองอยู่อีกนานเพียงใด?"
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นกระทันหัน
เสียงของเขาดังใสราวชุ่มไปด้วยน้ำเย็น เย็นยะเยือกไร้ซึ่งอุณหภูมิแม้สักน้อย มุมคิ้วก็ขมวดเป็นความเย็นชา
กับสีหน้าตอนที่เผชิญหน้ากับคนในอ้อมแขน ราวกับเป็นคนละคน
สุนัขจิ้งจอกน้อยตกใจสะดุ้ง รู่สึกได้ในทันทีว่าคำพูดนี้มุ่งมาทางตน
เพียงชั่วขณะที่เขาอ้าปาก มันสัมผัสได้ชัดเจนว่ากลิ่นอายสังหารอันน่าหวั่นเกรงสายหนึ่งได้ล็อกเป้าหมายมายังมันแล้ว ดั่งมือของภูติผีที่วนเวียนอยู่รอบกาย เพียงแค่รัดเข้ามาเล็กน้อย ก็สามารถบีบคอของมันขาดได้อย่างง่ายดาย
สุนัขจิ้งจอกน้อยเลือกที่จะแสร้งตายต่อไป ขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ ใช้หางคลุมหัวไว้มิดชิด หดตัวเข้าไปในเงามืด นึกในใจว่า: มองไม่เห็นข้ามองไม่เห็นข้ามองไม่เห็นข้า......
"ไม่อยากตายก็รีบกลิ้งออกมาเสียแต่เนิ่น ๆ วันนี้ข้าไม่ประสงค์จะฆ่าสัตว์"
คำเตือนเย็นชาถูกกล่าวซ้ำอีกครั้ง
สุนัขจิ้งจอกน้อยกะพริบตา
มันคิดจะถอนคำพูดก่อนหน้าที่คิดว่าชายหนุ่มผู้นี้คล้ายกับเสี่ยวหม่าน
ชัดเจนว่าไม่เหมือนแม้แต่น้อย
เสี่ยวหม่านผู้นั้นต่อผู้ใดก็สุขุมอ่อนโยน พูดจาราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิโผผ่านหน้า
ไหนเลยจะเหมือนกับคนตรงหน้า ผู้ดุร้ายจนน่ากลัว ดั่งยักษ์มารผู้กระหายเลือด!
สุนัขจิ้งจอกน้อยทำได้เพียงหดหัว เก็บขาทั้งสี่เข้า แล้วแอบ ๆ ซ่อน ๆ "กลิ้ง" ออกมาจากเงามืด
มันได้ยินถนัดหูแล้ว: เขาให้มันใช้วิธีกลิ้งออกไป
ดังนั้นมันจึงพยายามขดตัวเป็นก้อน ๆ วนไปวนมา ดั่งลูกขนปุกปุย กลิ้งตุ้บตั้บไปหยุดอยู่ตรงหน้าไม่ไกลจากอูหลี
อูหลี: "......"
จิ้งจอกปีศาจตนนี้ โง่เขลาถึงขนาดที่เขาขี้เกียจแม้จะด่าว่า "โง่"
รู้สึกว่าด่ามันไปสักคำก็เหมือนดูถูกตัวเอง
เขาก้มสายตามองสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ สีแดงเพลิงก้อนนั้น พินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วเก็บกลิ่นอายสังหารที่แผ่ปกคลุมรอบกายมันลง น้ำเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความดูแคลนไว้ไม่น้อย ความดูแคลนนั้นเปิดเผยการเยาะเย้ยผู้ที่อ่อนแอออกมาอย่างตรงไปตรงมา: