ไฉเสี่ยวหมี่ตื่นขึ้นมารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เมื่อคืนนับได้ว่าเป็นคืนที่หลับสบายและสงบที่สุดตั้งแต่เธอทะลุมิติเข้ามาในหนังสือเล่มนี้
ตอนจะหลับยังร้อนเหมือนถูกกักไว้ในลังถึง แต่พอหลับไปเรื่อยๆ ในความฝันกลับมีสายลมอ่อนๆ พัดมา เย็นชื่นใจ พัดจนกายทั้งกายผ่อนคลาย
ราวกับมีคนขนพัดลมมาตั้งไว้หนึ่งตัว พัดออกมาเป็นลมธรรมชาติ
เพียงแต่รู้สึกว่ามีแมลงตัวน้อยแสนรำคาญตัวหนึ่ง บ้างก็ไต่มาบนหน้า บ้างก็ร่วงลงบนมือ
ไล่ยังไงก็ไม่ไป
ตอนแรกอารมณ์ดีอยู่หรอก แต่ทนคนบางคนไม่ไหวที่ออกอาการขึ้งโกรธตั้งแต่เช้าตรู่
อูหลีชี้ไปที่ถุงเก็บของที่เอวของนาง: “เอาของสิ่งนั้นออกมาโยนทิ้งซะ”
“ของสิ่งนั้น” ที่เขาพูด หมายถึงปิ่นห้อยพู่ระบายที่โอวหยางรุ่ยให้นางเมื่อคืน ตอนนี้ถูกเก็บไว้ในถุงเก็บของ
ไม่รู้ว่าเจ้าคนนี้ตาหงายหลังหรือไง เอาแต่เช็ดธนูโดยหันหลังให้นางแท้ๆ กลับหันหน้ากลับมามองเห็นซะได้
ไฉเสี่ยวหมี่ส่ายหน้า เหตุที่นางใส่ไว้ในถุงเก็บของติดตัว ก็เพื่อสะดวกแก่การคืนให้โอวหยางรุ่ยในคราวหน้า นางจึงเอ่ยอย่างจริงจัง: “โยนทิ้งไม่ได้ สิ่งนี้ไม่ใช่ของข้า ข้าไม่มีสิทธิ์จัดการตามอำเภอใจ รอท่านจีทำธุระเสร็จ โอวหยางรุ่ยจ่ายทองหนึ่งหมื่นตำลึง ข้าก็ต้องคืนปิ่นนี้ให้เขา”
พอได้ยินดังนั้น สีหน้าอูหลีก็อ่อนลงหลายส่วน ถามกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย: “จริงหรือ? ไม่ใช่ของขวัญที่เขามอบให้เจ้าหรอกหรือ?”
“ไม่ใช่ นี่คือค่ามัดจำ” ไฉเสี่ยวหมี่น้ำเสียงจริงจัง “ยิ่งไปกว่านั้น สตรีไม่ควรรับเครื่องประดับที่บุรุษมอบให้ตามอำเภอใจ เครื่องประดับต่างจากสิ่งของอื่น มันมีความหมายลึกซึ้งกว่า ข้ารับได้เพียงของที่คนที่ข้าชอบมอบให้ จะไปรับของเขาอย่างไรได้”