ในยามที่ไฉเสี่ยวหมี่กำลังหมกมุ่นอยู่กับเสียงกระดิ่งอันแจ่มใสนั้น
นางมิได้ล่วงรู้เลยว่า ปลายนิ้วของอูหลีกำลังแผ่กลิ่นอายสังหารอันบางเบาออกมาเป็นสาย ๆ คล้ายงูเลื้อย ไล้ไปตามข้อเท้าเรียวบางของนางเป็นหลายวง ก่อนจะซึมลึกเข้าไปในกระดิ่งเงินนั้นอย่างเงียบเชียบ
"พอดีเป๊ะ" มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น ดวงตาสะท้อนภาพนางผู้ไม่รู้ไม่ชี้ เสียงเบาราวกับมนตร์สะกด "แบบนี้ ต่อจากนี้ไปไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด ข้าก็จะตามหาเจ้าได้เสมอ"
ไฉเสี่ยวหมี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เจ้าคิดว่าข้าเป็นแมวหรืออย่างไร กิ๊กเก๋อกระดิ่งที่คอ กระโดดไปมาดังกุ๊งกิ๊ง แล้วฟังเสียงหาตำแหน่ง?"
อูหลีมิได้ตอบ
เขาคุกเข่าลงข้างเตียง ก้มหน้านิ่งมองกระดิ่งเงิน กล่าวเสียงพึมพำด้วยภาษาม้งโบราณ ดุจดั่งคำสาบานที่รินร่ายอยู่ระหว่างริมฝีปาก
น้ำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนอันแทบจะเป็นการถวายบูชา แต่กลับสอดแทรกด้วยการครอบครองที่ไม่อาจปลดเปลื้อง
ไฉเสี่ยวหมี่เหวอ "เรียกปาท่องโก๋มาเร็ว! ช่วยแปลหน่อยว่าเขาพูดว่าอะไร?"
"ปาท่องโก๋? โก๋ ๆ?"
"เห้ย บราเดอร์?"
"มุชิ มุชิ?"
......
ความเงียบนานนับชั่วครู่บอกนางว่า ผู้ใช้ที่เรียกหามิได้อยู่ในพื้นที่ให้บริการ
ได้ ๆ เจ้าระบบบัดซบนี้ค้างอีกแล้ว
ยามที่คนหมดคำพูด ก็รู้สึกได้ถึงความหมดคำพูดอย่างแท้จริง
"เจ้าพูดภาษาม้งว่าอะไร หลี่หลี่?" นางอดถามออกไปด้วยความอยากรู้ไม่ได้ ยิ่งมองท่าทางประหลาด ๆ ของเขา ยิ่งรู้สึกว่าท่าทางเขาขึงขังราวกับประกอบพิธีบางอย่าง
สำหรับสิ่งที่มิรู้จัก โบราณ และเร้นลับ มักก่อให้เกิดความยำเกรงและหวั่นหวาดในใจผู้คนเสมอโดยมิอาจหาเหตุผลได้
"ไม่มีอะไร" อูหลีผูกกระดิ่งเงินเสร็จ แต่กลับมิได้ปล่อยเท้านั้น ค่อย ๆ จับไว้อุ้มไว้ แล้วพิจารณาอย่างพินิจ เท้านางเล็กงาม ปลายเท้าเรื่อเรือง ปลายนิ้วเท้าอันประณีตทอแสงสีชมพูอ่อน