ไฉเสี่ยวหมี่ขมวดคิ้วแน่น ฟังแมวขาวเล่าความเป็นมาทั้งหมดจนจบ
ปลายเท้าแตะพื้น หยุดชิงช้าที่แกว่งไกวอยู่
นางนิ่งเงียบ สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากอย่างลังเล:
“เฒ่าจี่ เป็นไปได้ไหมว่า...ท่านเข้าใจเขาผิด?”
“ยัยหนูเสี่ยวหมี่ ข้ารู้ว่าเจ้าหวงแหนเขา ไม่ยอมให้ใครว่าเขาครึ่งคำ” แมวขาวถอนหายใจ พูดอย่างจริงจัง “แต่จะไม่ฟังเหตุผลเลยให้เชื่อใจเขาโดยสิ้นเชิงได้อย่างไร? เจ้าดูกลิ่นอายสังหารรอบตัวเขา หนักหนาเพียงนั้น คงต้องย้อมไปด้วยเลือดและวิญญาณอธรรมมากเท่าใด ถึงหล่อเลี้ยงออกมาได้? ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด”
ไฉเสี่ยวหมี่ก้มหน้าลง ไม่ตอบรับ
แมวขาวพูดต่อไป: “ข้าให้โอกาสเขาแล้ว แต่เขากลับไม่เอา”
“วันนี้ข้าขอพูดไว้ตรงนี้ หากเขายังดื้อรั้นไม่รู้จักกลับตัว วันหน้าข้าจะหาทางกำจัดเขาทุกวิถีทาง”
“ปล่อยไว้อย่างนี้ วันหนึ่งพิษและกลิ่นอายสังหารเหล่านั้นจะกัดกินเขาจนสิ้น”
“ถึงตอนนั้น——” แมวขาวเงยหน้า เสียงทุ้มลง มองหมี่หมี่นิ่ง “เขาจะกลายเป็นอสูรที่ทำลายล้างฟ้าดิน”
“เขาจะไม่เป็นอย่างนั้น!”
“เรื่องนี้รอข้าไปถามให้กระจ่างก่อน หากเป็นความผิดของเขา ข้าจะให้เขามาขอโทษท่านเอง”
น้ำเสียงที่นุ่มนวลอ่อนโยนมาโดยตลอด กลับแข็งกร้าวขึ้นทันใด ดุจสายธารที่ถูกตึงแน่น
ชิงช้ายังคงแกว่งไกวอย่างไร้ผู้คน ขื่อไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด ทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อน
แมวขาวมองแผ่นหลังที่รีบจากไปอย่างเร่งรีบ ผอมบางแต่ดื้อรั้น จึงได้แต่ถอนหายใจด้วยความจนใจ
มันยังโกรธถึงเพียงนี้ ยามนี้ในใจของหมี่หมี่ คงยิ่งทุกข์ทรมานและโกรธเคืองกว่าเป็นแน่
*
ประตูถูกถีบเปิดออก
บานไม้แกะสลักสองบานกระแทกเข้ากับผนังอย่างหนัก สะท้อนกลับมา แล้วถูกสองมือผลักออกอีกครั้ง
เห็นได้ชัดว่าคนที่มามาพร้อมความโกรธเพียงใด