เมื่อสิ้นเสียง ไฉเสี่ยวหมี่หันหลังไป ไม่กล้ามองสีหน้าของเขา
นางรู้ดีว่า หากได้สบตากับดวงตาที่แหลกสลายคู่นั้น จิตใจก็จะแข็งกร้าวไม่ลงอีกต่อไป
แต่คำเตือนของเฒ่าจี่ยังคงก้องอยู่ในใจ
ปาท่องโก๋ถอนหายใจ ปลอบว่า “โฮสต์อย่าโทษตัวเองเลย ข้ารู้ว่าเจ้าห่วงเขา นี่คือความโหดร้ายของโครงเรื่อง”
“ใครใช้ให้จี้ไป๋เป็นคนของกลุ่มตัวละครหลักเล่า หากทั้งสองแตกหักกัน ผลลัพธ์มีเพียงสองทาง ทางแรก ตัวร้ายตาย ทางที่สอง กลุ่มตัวละครหลักพินาศ โลกถล่ม ภารกิจเจ้าล้มเหลว เจ้าตาย”
“ทางเดียวคือ ให้เขาไปขอโทษ คืนดีกัน ทุกคนจับมือกัน รื่นเริงรับบทตอนจบมีความสุข”
ปาท่องโก๋พลันหยุดไป
ไม่กี่อึดใจ เสียงก็ดังขึ้นอีก “สัญญาณเตือนระบบ ระดับความกลายเป็นจอมมารของตัวร้ายกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ขอให้โฮสต์รีบหามาตรการรับมือโดยด่วน!”
ไฉเสี่ยวหมี่ขนหัวลุก ยังไม่ทันได้หันกลับ
อกที่แข็งแกร่งก็แนบชิดมาจากด้านหลัง โอบนางไว้แน่น นิ้วทั้งห้าราวกับคีมเหล็กจับคางนาง หันหน้าไปทางหนึ่ง แล้วเงยขึ้นโดยแรง
อูหลีโน้มตัวลงจากด้านหลัง จูบนางอย่างรุนแรง
“อือ!”
เขาง้างปากนางอย่างแรงและเงียบงัน ลึกเข้าไป ลิ้นหนักหน่วงราวพายุฝนที่บ้าคลั่ง
แขนพลันกระชับแน่น กักขังการขัดขืนของนางอย่างแข็งกร้าว ราวกับลวดเหล็กขังนางไว้ในกรง
ไฉเสี่ยวหมี่แทบหายใจไม่ออก นางสัมผัสได้ถึงความร้อนรน ความกังวล แม้กระทั่งความหวาดกลัวของเขา ราวกับกลัวว่านางจะหายไปจากข้างกายในวินาทีถัดไป
ในที่สุด ขณะกำลังจะขาดใจ ริมฝีปากของเขาก็เลื่อนออกไปเล็กน้อย เปิดช่องให้หายใจ
“เล่นจนเบื่อก็ต้องเล่น เจ้าชอบแบบไหนกัน หือ?”
เสียงของเขาทุ้มและแหบแห้ง แฝงความโกรธที่อดกลั้นไว้
“ไม่ว่าเจ้าจะชอบแบบไหน ข้าก็เป็นได้ แต่ถ้าคิดจะทิ้งข้า ข้าบอกไว้เถอะ อย่าหวังเลย!”
ยังไม่ทันหายใจหายคอ เขาสายตาอาฆาต จูบก็กดลงมาอีกครั้ง
เร่งรีบและคลั่งไคล้
การสอดประสานของริมฝีปากและลิ้นทุกครั้งเต็มไปด้วยความต้องการครอบครองที่ไม่อาจขัดขืน ราวกับทุกสิ่งของนางเป็นของเขา และทุกสิ่งของเขาก็มอบแก่นาง ไม่มีทางหวนคืน
กระเพาะอาหารเป็นอวัยวะแห่งอารมณ์